Zoeken

Tie Roefs blogt

Categorie

Vlaanderen

Pleidooi voor een leerlijn klimaat!

Mijn zoon is weer vertrokken om te gaan manifesteren. Zijn vrienden en hij willen zich engageren voor de samenleving, voor het klimaat, voor hun toekomst. Voor scholen is het volgens mij een uitgelezen moment om met leerlingen rond klimaat aan de slag te gaan. Ik denk ook dat we de algemene kennis over klimaat dringend moeten bijspijkeren. Niet alleen om weerwoord te bieden aan mensen die, zoals Hieke Huistra afgelopen maandag in Trouw schreef, ‘misbruik maken van twijfel -het fundament van de wetenschap- om het klimaatprobleem te ontkennen’. Maar ook om tot oplossingen te komen. Een goed inzicht brengt nog altijd de beste antwoorden naar boven.

Onder meer Pieter Boussemaere, docent geschiedenis en klimaat aan de Vives Hogeschool in Brugge, pleitte in het verleden al voor een vak klimaat. Ik ben het met hem eens, of toch min of meer. We moeten in ieder geval vermijden dat we de kennisverwerving over klimaat in het secundair onderwijs alleen overlaten aan ‘Milieuzorg op School’ (MOS). Met alle welgemeende respect voor dit en soortgelijke projecten, maar de klimaatproblematiek gaan we niet oplossen door het onderwerp in de rand van de goede bedoelingen te blijven beschouwen. In oorzaak gaat het klimaatverhaal over bikkelharde sectoren. Het gaat over onze energieconsumptie en ons mobiliteitsgedrag, in antwoord hebben we er alle belang bij dat we fundamenteel ingrijpen op onze ruimtelijke ordening en dat we onze natuur veerkrachtiger maken.

Als een apart vak klimaat niet haalbaar is, dan hebben we in het secundair onderwijs baat bij een vakoverschrijdende leerlijn klimaat. Zo’n leerlijn wordt over verschillende jaren door verschillende vakken ingevuld. Zo brengt de klimaatuitdaging ons ook bij ethische vragen als ‘hoe ver we kunnen gaan in het uitputten van onze aarde?’ Wanneer leerlingen in de les aardrijkskunde de fysische gevolgen van de klimaatverandering bespreken, zouden ze zich in de les godsdienst of moraalwetenschappen best over dit soort vragen kunnen ontfermen. ‘Er is geen planeet B’, scanderen onze kinderen vandaag. Waarom laten we hen dan in de les economie, naast Adam Smith, niet ook systematisch kennis maken met het economisch donutmodel van Kate Raworth? En is het niet nodig dat leerlingen in de les geschiedenis of PAV vernemen dat de gevolgen van de klimaatverandering nu al groter zijn voor hen die er het minst verantwoordelijk voor zijn? Of dat we er de vraag behandelen wat we gaan doen met de miljoenen klimaatvluchtelingen die we tegen 2050 verwachten? Doorgaan met het lezen van “Pleidooi voor een leerlijn klimaat!”

Grote bestuurlijke verrommeling dreigt na afslanking provincies

provincies-vlaanderen.pngSinds 1 januari 2018 zijn de bevoegdheden van de provincie Vlaams-Brabant op vlak van jeugd, sport, cultuur en welzijn uiteindelijk toch overgegaan naar Vlaanderen. Dat betekent onder meer dat jeugdorganisaties in Vlaams-Brabant geen beroep meer kunnen doen op provinciale steun om podiumkansen te geven aan jong muzikaal talent. Dus geen duwtje in de rug meer voor Rock Landen, Kessel Zoo, Nacht van de jeugdbeweging Londerzeel, Krotrock Wolvertem en Crisisfestival Erps-Kwerps. Om er maar enkelen te noemen. Ook sociaal-culturele en artistieke projecten kunnen vanaf dit jaar niet meer bij ons terecht voor subsidies. De campagne Te Gek?! van de Rode Antraciet, Feest in het bos 2018 van de gemeente Bierbeek en het Kunst.lab van de jeugddienst van de stad Halle kregen als laatsten van de provincie een financieel duwtje in de rug. Voor de laatste keer ondersteunden we ook jeugdorganisaties die specifieke doelgroepen zoals holebi’s en jongeren met een beperking omarmen, zoals De Roze Drempel in Leuven en de Akabe-scouts van Merchtem. Doorgaan met het lezen van “Grote bestuurlijke verrommeling dreigt na afslanking provincies”

Vlaams-Brabant klaar voor de omgevingsvergunning, Vlaanderen hinkt achterop.

(c) Loic Djim
(c) Loic Djim

Op 23 februari 2017, over minder dan een maand, treedt de omgevingsvergunning in werking. De omgevingsvergunning verenigt de stedenbouwkundige vergunning (de bouwaanvraag) en de milieuvergunning. De omgevingsvergunning vermijdt dat je voor eenzelfde project wél een stedenbouwkundige vergunning maar geen milieuvergunning krijgt, of omgekeerd. Met de omgevingsvergunning beschouwen we elk project in zijn totaliteit, en dat is goed. Met de omgevingsvergunning wordt ook de doorlooptermijn van de aanvraag korter. Overheden, op zowel lokaal, provinciaal als Vlaams niveau, moeten in de toekomst sneller een vergunning verlenen of weigeren.

Doorgaan met het lezen van “Vlaams-Brabant klaar voor de omgevingsvergunning, Vlaanderen hinkt achterop.”

De afslanking van de provincies door minister Homans: onzekerheid houdt aan!

UnknownGisteren, 30 mei 2016, noemde minister-president Geert Bourgeois de beslissingen over de hervorming van de provincies, het onderwijs en de kinderbijslag die de Vlaamse regering van N-VA, CD&V en Open VLD op 27 mei 2016 nam, historisch. Doorgaan met het lezen van “De afslanking van de provincies door minister Homans: onzekerheid houdt aan!”

Pleidooi voor vier Ministers op een rij!

Binnenkort houdt Minister Liesbeth Homans haar ‘Ronde van Vlaanderen’ in de verschillende provincies. De Minister voor Binnenlands Bestuur zal dan haar beleidsnota 2014-2019 toelichten aan de lokale en provinciale toppolitici en leidend ambtenaren.

Onder de Vlaamse provinciaal gedeputeerden bestaat toch wel enig ongenoegen over het feit dat deze ‘Ronde van Vlaanderen’ doorgaat nog voor Minister Homans ook maar één keer een politiek overleg heeft gehad met de gedeputeerden in Vlaanderen.

Het feit dat er nog altijd geen politiek overleg heeft plaats gevonden tussen de Minister en de gedeputeerden valt niet in goede aarde. Ten eerste voelen gedeputeerden zich niet erkend als politieke gesprekspartners die door het volk verkozen zijn. Maar vooral blijft onduidelijk waar de Minister voor Binnenlands Bestuur nu echt naartoe wil met de interne staatshervorming?

Op vlak van de persoonsgebonden bevoegdheden sport, cultuur, jeugd en welzijn zijn gesprekken aan de gang tussen de provinciebesturen en verschillende vakministers. Al naargelang de minister is de weg van de ‘uitkanteling van de bevoegdheid naar Vlaanderen’ minder of meer duidelijk.

De weg die Minister Gatz schetst, is methodologisch en wat betreft het tijdspad, nog het duidelijkst. Minister Gatz wil tegen einde juni 2015 werkafspraken hebben gemaakt met de verschillende provincies. Zijn uitgangspunt is ook dat hij alles overneemt en dat er geen mensen bevreesd moeten zijn voor hun job.

Minister Vandeurzen is veel minder duidelijk en uitgesproken terwijl beweringen van Minister Muyters dan weer op de helling worden gezet door het kabinet van de Minister voor Binnenlands Bestuur zelf. Was het in het najaar van 2014 nog duidelijk dat ‘sportactiviteiten die geïntegreerd zijn in provinciale domeinen’ tot de bevoegdheid zouden blijven behoren van de provincies, dan zou het kabinet Homans dit nu weer ter discussie stellen…

Voor verschillende dossiers en onderdelen van de interne staatshervorming is onduidelijk van welk hout de Vlaamse regering nu eigenlijk pijlen wil maken? Wil ze iedereen en alles overnemen, of wil ze besparen? Wil ze een efficiënter beleid, of ook een effectiever beleid? Welke concrete politieke bedoelingen heeft de Vlaamse overheid ten aanzien van de provincies? En wat mogen de provincies, omgekeerd, nog van Vlaanderen verwachten?

Waarom gaat de Minister voor Binnenlands Bestuur  een politieke dialoog met de gedeputeerden van Vlaanderen uit de weg? Waarom hebben de Vlaamse gedeputeerden al niet lang een politiek gesprek gehad met de vier ministers voor sport, jeugd, cultuur, welzijn en binnenlands bestuur samen, op één rij?

Zijn de  Ministers er zelf niet uit? En houdt Minister Homans haar collega’s in een onbestemde greep? Zou het kunnen dat bijvoorbeeld Minister Gatz voor zijn beurt spreekt, en toch moet terugkomen op zijn bewering dat de uitkanteling van de provinciale jeugd- en cultuurwerking naar Vlaanderen geen besparingen impliceren?

Zeker is dat deze manier van werken van de Vlaamse regering iedereen handen vol energie kost en, vrees ik, ook nodeloos veel geld . De visie achter de interne staatshervorming is zoek. De grond van de zaak wordt niet geraakt. Er is nog geen globaal ‘beter project’ -ik zie het toch niet- waarvoor beleidsmakers op het provinciale niveau zich samen met Vlaanderen kunnen engageren.

Deze werkwijze kan niet alleen anders. Deze werkwijze moet anders! Een gesprek tussen  de gedeputeerden van Vlaanderen en mevrouw Homans dringt zich meer dan op.

naamloos

Hoe maak je het gewone onderwijs écht buitengewoon?

Mijn collega heeft, net als ik, een zoon van twaalf.  Het zijn allebei mooie jongens, met hun voor ons, mama’s, grote charmes en kleine onhebbelijkheden. Onze jongens kunnen al best wel wat. Ze zijn graag onder de mensen en lachen graag. Ze zijn sociaal en genieten allebei van het leven.

SCHOOLHet enige verschil tussen onze zonen is dat de zoon van mijn collega het syndroom van Down heeft. Daarom moest hij ooit vertrekken van zijn ‘gewone’ school naar een school voor ‘buitengewoon’ onderwijs. De zoon van mijn collega was toen heel ongelukkig. Hij werd losgerukt uit zijn vertrouwde omgeving en miste de stimulerende omgeving waarin hij tot dan had kunnen leren.

Vorige week werd het M-decreet in het Vlaams Parlement goedgekeurd. Daarmee komt Vlaanderen tegemoet aan het VN-verdrag over de rechten van personen met een handicap. Voortaan zal de zoon van mijn collega, net als andere kinderen met een beperking, ‘recht’ hebben op een ‘gewoon’ schoolcurriculum. We zijn daar oprecht blij mee.

Maar ook na het M-decreet blijft de vraag hoe het gewoon onderwijs tegemoet zal kunnen komen aan de (bijkomende) noden van leerlingen die vanaf 1 september 2015 uit ‘buitengewoon’ onderwijs zullen instromen in het gewoon onderwijs? Zijn de ‘gewone’ scholen voldoende uitgerust voor deze uitdaging? Is het wel correct om alleen die leerlingen op te nemen waarvan men mag verwachten dat ze, mits redelijke aanpassingen, de eindtermen zullen halen? Dreigen de nieuwkomers niet snel verloren te zullen lopen? Bestaat het gevaar dan niet dat hun ‘handicap’ nog groter wordt ? Hoe differentieer je als je als enige leerkracht verantwoordelijk bent voor een groep van 25 tot 30 jongeren? Ze hebben toch allemaal hun kleinere en grotere noden? Wat zullen leerkrachten binnenkort nog allemaal moeten kunnen?

Met het M-decreet zijn veel vragen onbeantwoord gebleven en is de ongerustheid in de lerarenkamers alleen maar toegenomen.  We moeten veel kennen, maar we moeten ook zo veel kunnen. We zullen nog veel gerichter moeten gaan nadenken over remediëring, differentiatie, het inzetten van hulpmiddelen en het meer op maat maken van het curriculum. We zullen nog meer moeten overleggen met leerlingen met een beperking en hun ouders, en intensiever samenwerken met Centra voor LeerlingenBegeleiding (CLB’s). Soms worden leraren moedeloos van zoveel (te veel) verwachtingen tegelijkertijd aan hun adres.

De collega’s van de CLB’s maken zich trouwens al even grote zorgen over de taken die het M-decreet naar hen toeschuift. Op haar website wijst de Vlaamse koepel (VCLB) erop dat de audit van de CLB’s waarmee Minister Smet in september 2013 van start zou gaan, nog altijd niet is doorgegaan. Het blijft dan ook onduidelijk op welke extra omkadering de CLB’s zullen kunnen rekenen voor de bijkomende en gewijzigde opdrachten volgens het M-decreet (en het decreet integrale jeugdzorg).

De koepel wijst er ook op dat de CLB’s werken met een ‘gesloten omkaderingsenveloppe’. Dit betekent dat de middelen, in tegenstelling tot die van de scholen, niet stijgen met het aantal (te begeleiden) leerlingen. De Vlaamse CLB’s willen dat de overheid deze gesloten omkaderingsenveloppe openbreekt. Alleen door middelen te koppelen aan het aantal te begeleiden leerlingen, kunnen de CLB’s de nieuwe taken die op hen afkomen, écht waar maken.

 

 

1400 leerkrachten van KS Leuven verzamelen rond de toekomst van het secundair onderwijs

Gisteren verzamelden bijna 1400 collega’s-leerkrachten  van de Katholieke Scholengemeenschap Leuven (KSLeuven) in de arena van Sportoase. Niet om te supporteren voor een basketmatch. Wel om te debatteren over de toekomst van het secundair onderwijs. Want waarover gaat die toekomst eigenlijk? Weten we waarover we het hebben als we zeggen dat ons secundair onderwijs  anders zal moeten worden georganiseerd? Doorgaan met het lezen van “1400 leerkrachten van KS Leuven verzamelen rond de toekomst van het secundair onderwijs”

WordPress.com.

Omhoog ↑