Zoeken

Tie Roefs blogt

Categorie

economie

De win-win van de circulaire koelkast!

IMG_2636

Minder grondstoffen verbruiken en tegelijk een concreet antwoord bieden aan mensen die te maken hebben met energiearmoede? Het kan, met een slimme oplossing die een rechtvaardige circulaire economie een stapje dichterbij brengt.

Wie een lager inkomen heeft, kan niet zomaar het meest milieuvriendelijke apparaat kopen. Het zijn integendeel vaak mensen met een lager inkomen die de goedkope apparaten kiezen, wat dan wel leidt tot een hogere energierekening. De uitgaven blijven te hoog en voor het milieu is het ook geen stap vooruit.

Je kunt ervoor kiezen om mensen te helpen door bij te passen voor hun energierekening, of je kunt zoeken naar meer structurele oplossingen waardoor ze minder verbruiken. Die tweede oplossing is beter volgens ons. Op korte termijn moeten mensen natuurlijk geholpen worden, maar het is goed om structurele oplossingen snel op te zetten.

Doorgaan met het lezen van “De win-win van de circulaire koelkast!”

Een kleine daad bij een groot woord

Afgelopen week was het klimaat weer even ‘hot’ in de Vlaamse politieke arena. Minister Joke Schauvlieghe voor leefmilieu verbaasde immers vriend en vijand. Als reactie op een ‘ingebrekestelling’ door het initiatief ‘Klimaatzaak’ stak ze het vingertje op en kaatste ze nietszeggend de bal terug: ‘wat doet u eigenlijk zelf aan het klimaatprobleem?’ Doorgaan met het lezen van “Een kleine daad bij een groot woord”

25 mei 2014

Op 25 mei 2014 ben ik kandidaat op de lijst voor het Vlaams Parlement. Als lijstduwer bij de opvolgers sluit ik het hek en zet ik overtuigd mijn schouders onder de lijst. Ik wil het programma van Groen voor Vlaanderen  ondersteunen en  kijk uit naar een overtuigende score voor Groen. We hebben heel wat werk voor de boeg. Doorgaan met het lezen van “25 mei 2014”

Europa kan Vlaams-Brabantse gemeenten helpen

In Leuven pleit Groen voor een subsidieambtenaar voor de stad. Als provincieraadslid kan ik de zinvolheid van zo’n ambtenaar alleen maar onderschrijven. Een subsidieambtenaar kan immers op een systematische wijze de verbinding maken met de provincie Vlaams-Brabant. De vorige jaren realiseerde de provincie Vlaams-Brabant met Europese middelen een netto-impact van 60 miljoen euro, wat zorgde voor heel wat projecten in Vlaams-Brabantse gemeenten. Doorgaan met het lezen van “Europa kan Vlaams-Brabantse gemeenten helpen”

De sociaaleconomische streekpacten van Vlaams-Brabant kleuren ‘groen’.

Binnenkort komen de sociaal-economische streekpacten voor de regio Leuven en de regio Halle-Vilvoorde voor goedkeuring aan bij de gemeenten. Deze voorstellen van streekpacten zijn het resultaat van intens overleg tussen  vertegenwoordigers van werkgeversorganisaties,  vakbonden en lokale besturen, de VDAB, de POM Vlaams-Brabant, Interleuven en de sociale economie. De streekpacten van RESOC Leuven en RESOC Halle-Vilvoorde bevatten een strategie voor de sociaal-economische ontwikkeling van Vlaams-Brabant in de periode 2014-2018. De bedoeling is  dat de streekpacten het sociaal-economisch beleid op Vlaams niveau inhoud geven. Doorgaan met het lezen van “De sociaaleconomische streekpacten van Vlaams-Brabant kleuren ‘groen’.”

Manchester

IMG_0496Vandaag brachten mijn collega Luc Debraekeleer en ik, samen met de andere leden van de raadscommissie economie van de provincie Vlaams-Brabant, een bezoek aan de Manchestersite in Huizingen. De Manchestersite is in handen van de Provinciale OntwikkelingsMaatschappij (POM) die de ontwikkeling van bedrijvenzones beoogt. In totaal omvat de Manchestersite van Huizingen 7,3 ha waar nieuwe bedrijven kunnen worden gehuisvest.

Op de site was vroeger de papierfabriek Catala gevestigd. Een deel van de fabriek werd bewaard. De historisch waardevolle gebouwen vormen samen de zogenaamde ‘erfgoedcluster’. De POM kijkt hoopvol uit naar creatieve ondernemers die er verleden en toekomst willen helpen verzoenen.

IMG_0498

De inrichting van de Manchestersite gaat gepaard met uitgesproken ambities op vlak van klimaatneutraliteit, waterbeheersing en vooruitstrevende mobiliteit.

Verschillende meanders zullen overstromingen van de ‘Molenbeek’ voorkomen.  Ook is het de bedoeling om de site volledig te ontsluiten via een fietspad. Om juiste en toekomstgerichte beslissingen in verband met de toelevering van energie te kunnen nemen, pleit Groen voor een studie naar de energievraag van de KMO’s die er zich zullen vestigen.

IMG_0493Het fietspad op de Manchestersite zou het station van Lot met dat van Beersel verbinden en zou uitkomen ter hoogte van ‘de motte’, een middeleeuwse burcht op een kunstmatige heuvel aan de ingang van het terrein. De groene herinrichting van ‘de motte’ kadert in het landinrichtings- en natuurontwikkelingsproject van “het Land van Teirlinck”. Dit project stelt onder meer de duurzame herwaardering van de Molenbeekvallei tot doel. De realisatie van het project behoort tot de bevoegdheid van Veerle Leroy, schepen voor Groen in Beersel.

Werk aan de winkel!

werkwinkelOp 11 april 2013 ging de recentste vergadering van RESOC Leuven door. Op die vergadering kwam Jos Geuvens, VDAB-directeur arbeidsmarktbeheer in Leuven, de reductie van het aantal werkwinkels in Vlaams-Brabant toelichten. Volgens Geuvens is het de bedoeling om in Vlaams-Brabant te evolueren naar 5 zorggebieden met in totaal 5 werkwinkels.

Op de vergadering onderbouwde  Jos Geuvens zijn uiteenzetting door te verwijzen naar een studie van het HIVA. Deze studie zou onder meer zeggen dat met 40% van de werkwinkels toch nog 95% van de klanten zou kunnen bereikt worden.

In Vlaams-Brabant zou volgens onze berekeningen het aantal werkwinkels echter met 50% gereduceerd worden in vergelijk met de initiële situatie: 10 werkwinkels, verspreid over 8 zorggebieden.  Van die 10 werden er recent wel al twee gesloten: de werkwinkel in Tervuren ging in 2012 dicht, de werkwinkel van Landen is momenteel op non-actief gezet.

Landen behoort tot het zorggebied Zuid-Oost-Hageland. Dat zorggebied zou in het nieuwe voorstel helemaal wegvallen. De werkzoekenden in deze streek zouden in de toekomst helemaal aangewezen zijn op de werkwinkel van Tienen.

Het aandeel van kansengroepen in de werkloosheid is in Tienen echter hoog, zelfs nog net iets hoger dan in Zuid-Oost-Hageland zelf. Volgens cijfers van ERSV Vlaams-Brabant komt Zuid-Oost-Hageland, wat het aandeel van kansengroepen in de werkloosheidscijfers betreft, op de tweede plaats. Van de 1219 werklozen die in februari 2013 in deze regio werden geteld, is 46,7% laaggeschoold, 24% is langer dan twee jaar werkloos, 17, 1% heeft een arbeidshandicap, 12,1% is allochtoon en 28,4% is ouder dan 50 jaar.

Met begrip voor een optimalisering van de inzet van mensen en middelen zou Groen er in Vlaams-Brabant dan ook voor willen pleiten om het totaal aantal werkwinkels te beperken en minstens één extra werkwinkel te voorzien in Zuid-Oost-Hageland.

Met een werkwinkel in Zoutleeuw of Landen komt men tegemoet aan de nood van de kansengroepen in de streek. Omdat het aandeel van de kansengroepen in Tienen zowiezo al groot is, lijkt het niet echt verantwoord om iedereen naar deze stad af te leiden. Met 6 op de 10 werkwinkels die zullen overblijven respecteert men bovendien nog altijd het door HIVA aangereikte cijfer als als zou een reductie met 40% nog steeds verantwoord zijn.

Naast ons pleit om minstens één werkwinkel meer open te houden in Vlaams-Brabant, willen we ook ijveren voor adviesdagen waar de werkwinkels wegvallen. Interessante vraag lijkt ook te zijn of een verschuiving van de verantwoordelijkheden van de werkwinkels naar de sector van de sociale economie zinvol zou kunnen zijn. De sociale economie neemt meer en meer de rol van bruggenbouwer naar de reguliere arbeidsmarkt op zich. Deze sector zou, in het bijzonder voor de kansengroepen die zij tewerkstelt, dan ook wel eens een andere zeer geschikte ‘arbeidsbemiddelaar’ kunnen worden.

Groene energie!

Na de tweede wereldoorlog (1940-1945) heerste er ‘een universeel smachten naar vrede (Keynes), waar men van Washington tot Praag op reageerde met de invoering van sociale vangnetten in de naoorlogse overheidsstructuren. De benaming ‘sociale zekerheid’ werd een wereldwijde verwijzing naar de instituties die een terugkeer naar de rampspoed van het interbellum onmogelijk moest maken’. Dat schrijft de in augustus 2010 overleden  historicus Tony Judt in zijn laatste werk ‘Het land is moe. Verhandeling over onze ontevredenheid’. 

Meer dan vijfenzestig jaar later -en zoveel kan ik in mijn werk als leraar bijna dagelijks vaststellen- zijn weinig mensen zich echter nog bewust van het ‘algemeen goede’ dat een keuze voor  ‘gemengde economieën’ in de wereld na 1945 met zich meebracht. Integendeel, en zo ben ik het ook volkomen eens met Tony Judt, heeft het succes van de naoorlogse politiek ertoe geleid dat we ‘sociale verzekering’ zodanig als een evidentie en verworven recht zijn gaan zien dat we ons nog nauwelijks bewust zijn van de tegenspraak met ons groeiend pleidooi voor ‘minder belastingen, regels en bemoeienis van de overheid’.

Maar wat als je kind ziek wordt? Of de aarde beeft en kernrampen dreigen? Dan verandert het perspectief voor mijn leerlingen, jongeren de dag van vandaag, wel degelijk.  Want zelfs als zij ‘groot geworden zijn in een wereld van ‘economistisch’ denken en wel eens geobsedeerd lijken door het najagen van materiële zaken’, dan willen zij ten lange laatste natuurlijk ook alleen maar kunnen vertrouwen dat er ‘iemand’ is die voor hen zal zorgen in tijden van onheil en nood. Zij begrijpen immers heel goed dat, hoe altruïstisch ze ook zouden ingesteld zijn, zij alleen geen dijk zouden kunnen opwerpen tegen een alles verwoestende tsunami. 

In zijn boek wijst Tony Judt erop dat ‘sociaaldemocraten’ vergeten zijn hoe ze ‘waar ze voor staan en waarvoor ze willen gaan’ onder woorden moeten brengen. ‘Het wegvallen van een historisch onderbouwd verhaal opent bovendien de weg voor de politiek van belangen,  de politiek van afgunst en de politiek van herverkiezing.’ De politiek van vandaag weegt te licht, meent Judt, en de moed van de voorgangers in de decennia na de tweede wereldoorlog  van de 20ste eeuw is zoek.

Mij lijkt het dat we als ecologisten te leren hebben van het testament van Tony Judt aan het adres van de ‘sociaaldemocraten’. Er staan ons, ‘politieke ecologisten’, immers ook heel wat uitdagingen  te wachten om het vertrouwen in ‘ons verhaal’ te doen toenemen.

Ik geloof uiteraard dat wij, ecologisten, een sterk verhaal hebben dat bovendien aansluiting  vindt bij heel fundamentele menselijke behoeften als het hebben van een ‘veilig gevoel’. Ik denk echter ook dat we ons nog veel meer moeten inspannen om de vertaling en de verbinding te kunnen maken. De leerlingen waar ik mee werk, zoals ook de meeste mensen die ik ken, zijn helemaal geen ‘egoïsten’. Bij gebrek aan heldere en contextuele duiding, zien ze zich echter vaak geen ander doel om na te jagen dan ‘carrières die veel geld in het laatje brengen’. 

 Wij, ecologisten, hebben dus een verhaal te vertellen. Wij hebben een ‘gemeenschappelijk doel’ dat we, door de boer op te gaan, met andere mensen kunnen delen. Het is aan ons om dat,  zoals ik de Duitse Groen!en zichzelf op de Duitse televisie onlangs ook hoorde evalueren en bekritiseren, op een hoopvolle en positieve manier te doen. We brengen geen onheilsboodschappen en zijn meer dan alleen maar tégen kernenergie. Wij gaan vooral voor ‘groene energie’, omdat zulks, veel meer dan enkel markteconomische parameters in acht genomen, rationeel gewoon de beste keuze is.  Met ‘groene energie’ hoeven we niet meer bang te zijn voor ons eigen leven, en kunnen we bovendien gerust zijn dat we de volgende generatie niet opzadelen met onze eigen ‘shit’.

 

 

‘Vierkant voor solidariteit’

Zoals voor lezers van deze blog al wel duidelijk zal zijn geworden, geloof ik het ook. Ik denk inderdaad dat we verder zullen evolueren naar een wereld waarin de natiestaat als belangrijkste politieke referentie verdwijnt, en dat ‘nieuwe’ omschrijvingen als Europa in de toekomst alleen maar belangrijker zullen worden.

Anders dan de NV-A zie ik in deze ‘evolutie’ echter geen rechtvaardiging voor de roep om een onafhankelijk Vlaanderen. Laat staan dat ik ervan overtuigd zou zijn dat de wereld ook maar een klein beetje beter zou worden van het beklemtonen van wat mensen van elkaar onderscheidt. En laat staan dat ik, net als NV-A, zou willen geloven dat de welvaart van de ene alleen maar zou kunnen gegarandeerd worden op de kop van de ander.

Neen. Ik geloof niet dat samenlevingen er baat bij hebben om ongelijkheid te vermeerderen. Wel integendeel: ik geloof dat de toekomst van een welvarende ‘Europese’ samenleving zal afhangen van de mate waarin we erin zullen slagen mensen te behoeden voor ‘verongelijking’ en ‘uitsluiting’. 

Want zoveel is, zoals ook Rik Coolsaet en John Vandaele vandaag in de Standaard onder de aandacht brengen, duidelijk: “hoe groter de inkomensongelijkheid in samenlevingen, hoe meer mentale ziektes, vetzucht, tienerzwangerschappen, geweld, gevangenen, en hoe minder lang de mensen er leven”.

Ik ga dan ook ‘vierkant voor solidariteit’ om het eens met de woorden van het ACV te zeggen. Want zoveel is ook zeker: als Meyrem Almaci afgelopen week een oprechte oproep richtte aan SP-A om samen te bekijken hoe we de sociale zekerheid na 14 juni kunnen versterken, dan denk ik dat het belangrijk is om deze oproep open te trekken naar álle progressieve krachten in Vlaanderen en in dit land.

Duurzame investeringen zullen volgens mij leiden tot meer rechtvaardigheid zoals alleen rechtvaardigheid de duurzaamheid van geleverde inspanningen zal kunnen veilig stellen. Maar het spreekt voor zich: voor de realisatie van een politiek van rechtvaardige duurzaamheid zullen de krachten van vele verschillende actoren, werknemers én werkgevers, moeten geconcerteerd worden,  veel meer dan ooit tevoren en over vele ‘traditionele’ scheidingslijnen heen.

WordPress.com.

Omhoog ↑