De Coronacrisis spaart de ontwikkelingslanden niet. Integendeel. De economieën van de landen in ontwikkeling hangen in vele gevallen af van slechts een paar economische sectoren. Die grote afhankelijkheid van weinig gediversifieerde economieën zorgt ervoor dat ‘de kleine man/vrouw’ in ontwikkelingslanden de gevolgen van de Coronacrisis keihard voelt. Afgelopen week zag ik nog een reportage over hoe woekeraars wereldwijd profiteren van situaties waarin gezinnen plots helemaal zonder inkomen vallen.

Op 13 december 2020 diende ik op de provincieraad van Vlaams-Brabant een vraag in om de fondsenwervingscampagnes van de NGO’s voor ontwikkelingssamenwerking die gevestigd zijn in Vlaams-Brabant of die er een werking hebben, uitzonderlijk met een financiële bonus tegemoet te komen. Bij de aanpassing van het meerjarenplan in november 2020 konden we immers vaststellen dat de investeringen van het provinciebestuur lang niet het vooropgestelde ambitieniveau bereiken: het geld dat is voorzien wordt  verre van aangesproken! We zien dan ook mogelijkheden om de initiatieven van NGO’s voor ontwikkelingssamenwerking die door Corona worden bedreigd, financieel een duwtje in de rug te geven.

In Coronatijden is fondsen werven bijna onmogelijk. We hebben zo kunnen vaststellen dat de heel bekende campagne van de koepel van Noord-Zuidorganisaties in november, 11.11.11, veel te weinig financiële middelen opbracht om de werking te kunnen verderzetten zoals gewoonlijk. Op dit ogenblik heeft Rikolto, het vroegere Vredeseilanden, haar jaarlijkse fondsenwervingscampagne. Na Rikolto in januari volgen traditioneel de campagnes van Broederlijk Delen en Wereldsolidariteit.

Als NGO voor ontwikkelingsgebonden samenwerking poogt Rikolto zoveel mogelijk financiële middelen te mobiliseren om het recht op ‘goed eten’ voor zoveel mogelijk mensen ter wereld te garanderen. De Bourgondiër in ons is misschien al aan het watertanden, maar de bittere realiteit is natuurlijk dat de brooddozen van alsmaar meer kinderen in Vlaanderen en België niet of met weinig kwaliteitsvol voedsel gevuld zijn. Wereldwijd hebben kinderen nog steeds weinig of helemaal geen toegang hebben tot ‘goed voedsel’.

De campagne van Rikolto is intrinsiek waardevol. Ze verplicht ons stil te staan bij het feit dat meer dan 16% van de Belgen in armoede leven. Ze toont zo aan dat het traditionele ‘Zuiden’ in het ‘Noorden’ zit, en omgekeerd. De roep van Rikolto om ‘goed eten’ is dan ook een universeel appèl, een dringende uitnodiging om de Sustainable Development Goal (SDG) ‘nooit meer honger’ waar te maken. Goed eten is ook ‘duurzaam eten’. Het is eten dat geproduceerd wordt zonder de draagkracht van de aarde aan te tasten. En dat laatste is in ons aller belang. De Coronacrisis is met grote waarschijnlijkheid veroorzaakt doordat we de natuur en de dieren te weinig ongemoeid hebben gelaten. Ze leert ons dat ‘zorgen voor onze leefomgeving’ noodzakelijk is om crisissen zoals we die vandaag meemaken in de toekomst te voorkomen. Alles hangt met alles samen. Onze wereld is één groot dorp.

We kijken dan ook uit naar een positieve respons van het provinciebestuur op onze oproep! We willen geen ‘cadeautjes’ geven zoals gedeputeerde Bart Nevens (N-VA) op de provincieraad van 15 december 2020 liet verstaan dat onze intentie zou zijn. We willen het geld van de Vlaams-Brabander gewoon goed besteden: we willen ermee voor zorgen dat de Coronacrisis de kloof tussen arm en rijk in de wereld niet nog groter maakt.