Na mijn bezoek aan Bukavu vroeg ik aan Juliette Binyungu, geboren in Bukavu en woonachtig in Vlaams-Brabant, hoe zij kijkt naar wat er zich momenteel afspeelt in Bukavu en de rest van Congo:

De Democratische Republiek Congo is verzeild in een diepe en veelzijdige crisis. Sinds de zogenaamde bevrijdingsoorlog in 1996 is de situatie in Congo zienderogen verslechterd. De sociaaleconomische en veiligheidscrisis houdt aan -neemt zelfs nog elke dag toe, en mondt uit in massale moorden en flagrante schendingen van de mensenrechten en de persvrijheid. De huidige machthebbers worden verantwoordelijk gehouden voor al dit kwaad.

Sinds het verstrijken van de presidentstermijn van president Joseph Kabila is Congo verworden tot no mans land, een jungle waar de wet van de sterkste geldt. De staatskas is leeg door wijdverbreide corruptie, belastingontduiking en misbruik van publieke middelen door een kleine groep mensen. Voor het merendeel van de Congolezen is het leven nog nooit zo moeilijk geweest.

Congo wordt niet geregeerd. Instellingen werken niet. Geen enkele staatsambtenaar wordt betaald. Algemene stakingen in de scholen, universiteiten en ziekenhuizen zijn schering en inslag. De Congolezen leven in een onbeschrijfelijke miserie.

In Bukavu bijvoorbeeld komt er geen druppel water meer uit de kraan. De inwoners van Bukavu die aan de grens met Rwanda wonen, steken de grens over om drinkbaar water te gaan kopen. Regiso, de Congolese “De Watergroep”, vond geen andere oplossing dan het water van het Kivumeer onbehandeld uit de kranen te doen stromen. Het water van het Kivumeer is echter niet geschikt voor consumptie en beschadigt de leidingen en de kleren. De cholera-epidemie brak opnieuw uit en mensen sterven bij hun thuis omdat ze de ziekenhuiskosten niet kunnen betalen. In de ziekenhuizen zijn er geen medicijnen. Elektriciteit is een zeldzame grondstof geworden. Mensen die de middelen hebben, kopen generatoren. De wegen zitten vol putten. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Om uit deze impasse te komen, hebben we een totale en radicale vernieuwing van de Congolese politieke klasse op alle niveaus nodig. Want als het hoofd ziek is, is het hele lichaam verlamd. “Quand la tête est malade, c’est tout le corps qui est paralysé.” Het is pas dan dat we in Congo werk kunnen maken van onderwijs voor iedereen en het land kunnen ontwikkelen. Zo niet, zullen alle inspanningen door de vrienden van Congo en door de Congolezen van goede wil tevergeefs zijn.

Juliette Binyungu