Zoeken

Tie Roefs

De toekomst begint nu

Een gans jaar ‘code geel’ voor water!

Vandaag waarschuwt Professor waterbouwkunde Patrick Willems (KU Leuven) in het Nieuwsblad voor het feit dat we echt niet genoeg water hebben. Hij wijst er terecht op dat het, bij wijze van spreken, in de toekomst niet meer zal volstaan om gedurende een aantal maanden de auto niet te wassen om onze watervoorraden terug aan te vullen. Integendeel. Hoe warmer, hoe meer water we verbruiken. Maar wat betreft de gemiddelde waterbeschikbaarheid per persoon in Europa, is België een van de slechtste leerlingen van de klas. Er zijn momenteel maar vier landen in Europa die officieel in zogenaamde ‘waterstress’ zitten. Dat wil zeggen dat de beschikbaarheid van vers water per persoon er onder 1700m3 per persoon is gedaald. Polen, Tsjechië, Cyprus en Malta zijn in dat geval. België volgt met net geen 1755m3 per persoon strak in het rijtje op de vijfde plaats. In 2016 verbruikten onze huishoudens gezamenlijk 255 miljoen m3 water terwijl landbouw 69 miljoen m3 water en industrie (exclusief koelwater) 283 miljoen m3 water verbruikten. Bij de huishoudens zagen we wel een afname van het grondwaterverbruik ten voordele van regenwaterverbruik, maar toch blijft het aandeel van regenwater beperkt en ver beneden de mogelijkheden.

Het klinkt contradictorisch, maar de klimaatverandering zorgt behalve voor extreme regens en wateroverlast ook voor de verdroging van onze grondwatertafels. Dat betekent dat het grondwaterpeil daalt en dat is uiteraard geen goed nieuws. Als klein meisje herinner ik me heel goed hoe mijn moeder ons aanmaande om spaarzaam met water om te springen. Ik hoor haar nog zeggen dat we zeker niet met de tuinslang mochten spelen, ook al was het verschrikkelijk warm. Als we toch water zouden verkwisten, zou de politie komen en zouden mama en papa een boete krijgen. Dat was vele jaren geleden, in de zomer van 1976. We waren toen heel alert voor ons waterverbruik, even zeer als tijdens deze bloedhete zomer 2018. Ook nu realiseren we ons weer dat drinkbaar water misschien toch niet voor eeuwig uit de kraan zal blijven komen. Ook nu realiseren we ons dat kraantjeswater misschien toch niet voor altijd vanzelfsprekend zal zijn. Continue reading “Een gans jaar ‘code geel’ voor water!”

Advertenties

Weg met de diabolotaks

(Dit stuk verscheen op 4 juli 2018 op Fnack MoneyTalk)

Het zijn de treinreizigers die betalen voor het ontlasten van het wegennet. Dat zeggen federaal parlementslid Stefaan Van Hecke en Tie Roefs, gedeputeerde voor leefmilieu in Vlaams-Brabant.

Feest! Brussels Airport blaast vandaag zestig kaarsjes uit. Er zal zeker worden getoost op de ontsluiting van de luchthaven via het spoor. Reizigers kunnen niet alleen vlot sporen naar de luchthaven. De luchthaven wordt ook een heuse multimodale hub, waar busreizigers bijvoorbeeld op de trein overstappen zonder dat er nog een vliegtuig aan te pas komt.

Maar dat sporen naar de luchthaven gebeurt bij menig treinreiziger met een wrang gevoel. Wie sinds 2012 spoort naar de luchthaven en dus de duurzame kaart trekt, moet daarvoor een belasting betalen. Spoor je van Leuven naar de luchthaven, dan betaal je 9,30 euro. Meer dan de helft van dat bedrag, 5,34 euro, is de zogenoemde diabolotaks. Geld dat terugvloeit naar Northern Diabolo nv, de firma de spoorlijn heeft aangelegd. Hoe cynisch is dat? Het zijn dus de treinreizigers die betalen voor het ontlasten van het wegennet. Continue reading “Weg met de diabolotaks”

‘Op mijn bus moet iedereen zich goed voelen!’

Cindy Caudron werkt als chauffeur bij Keolis, een busbedrijf dat in onderaanneming ritten voor vervoersmaatschappij De Lijn verzorgt. Cindy rijdt in Leuven en Brussel. Ze werd geadopteerd toen ze zeven maanden oud was en groeide op in Vlaams-Brabant.

FullSizeRender3
Cindy (l.): “Bij een eerste ontmoeting zien sommige reizigers mij inderdaad als ‘iemand van buitenlandse origine’. Maar zodra ze in de gaten krijgen dat ik in Vlaams-Brabant ben opgegroeid, vallen de barrières weg.”

Wat boeit je aan je job als buschauffeur, Cindy?

Ik beschouw mijn bus als een rijdend kantoor. Elke rit is een verrassing. Je weet nooit wie je pad kruist of wat er achter de volgende bocht komt. Buschauffeur zijn is zoveel meer dan het besturen van een zwaar voertuig. Buschauffeurs hebben veel uiteenlopende uren, werken in het weekend en trotseren files. We doen onze job tussen en met mensen. Dat betekent ook dat je op een slimme manier moet leren omgaan met conflicten. Soms zijn reizigers ontevreden, soms ergeren andere weggebruikers zich aan je. Als buschauffeur moet je over veel verschillende competenties beschikken.  Het is een uitdagende job met veel afwisseling.

Je cliënteel is dus veeleisend. Zelf ben je van Indiase origine. Speelt dat een rol in de uitoefening van je job?

Bij een eerste ontmoeting zien sommige reizigers mij inderdaad als ‘iemand van buitenlandse origine’. Maar zodra ze in de gaten krijgen dat ik in Vlaams-Brabant ben opgegroeid, vallen de barrières weg. Ik ervaar mijn kleurtje als een voordeel. Mensen die zelf ook een kleurtje hebben, voelen zich bij mij op hun gemak. Met mijn uiterlijk kan ik banden smeden. Persoonlijk heeft me het wat jaren gekost om de dingen zo positief te zien, en van mijn kwetsbaarheid een sterkte te maken. We leven in een maatschappij die durft polariseren. Ik weet nu dat ik daar niet aan mee wil doen. Op mijn bus naar Leuven en naar Brussel moet iedereen zich goed kunnen voelen!

FullSizeRender

Maar je blijft je wel zorgen maken over de toenemende polarisering in onze maatschappij?

Ja. Ik maak me zorgen over hoe mensen er als de kippen bij zijn om te oordelen. Veel mensen hebben vooroordelen. Die zijn echt hardnekkig. Dat voel je in het nieuws en lees je op Facebook. Daar maakt anonimiteit de ongeremdheid waarmee mensen over andere mensen durven spreken, nog pijnlijker zichtbaar. Als buschauffeur ondervind ik het natuurlijk ook. ‘Amai, jij spreekt goed Nederlands’. Dat moet ik vaak horen. Mensen bedoelen het natuurlijk goed, maar het maakt duidelijk dat de meeste klanten er niet van uitgaan dat ik een getogen Vlaams-Brabander ben en dat Nederlands mijn moedertaal is. Als mensen op mijn bus stappen, denken de meesten volgens mij dat ik een laaggeschoolde, niet-Nederlandstalige nieuwkomer ben. Mensen gaan uit van clichés en proberen anderen in een kotje thuis te brengen. Als je een kleurtje hebt, is dat nog steeds verdacht.

Wat kunnen we daar aan doen?

Geen schrik hebben. Angst is een slechte raadgever. We moeten nuanceren. We moeten mensen als individuen zien, iedere mens is anders. Dé Vlaming bestaat niet, en dé allochtoon ook niet. Ik ben een mix van vele werelden en omstandigheden, een echt kind van de tijd. Ik ben wie ik ben. De omstandigheden, de plek waar ik geboren ben en de ouders die me hebben groot gebracht, ze hebben mij allemaal tot mij gemaakt.

We leven in een tijd waarin het best moeilijk is om samen te leven. Daar wil ik niet flauw over doen. Dingen die we niet kennen, maken ieder van ons ongemakkelijk. Hoe moeten we gebruiken die we niet kennen verzoenen met de waarden en de normen waarmee we wél vertrouwd zijn? Samenleven tussen verschillende culturen is niet vanzelfsprekend, maar het is wel mogelijk. Ik zie het als een uitdaging. Als we het beste overhouden van verschillende werelden, gaan we er allemaal op vooruit. Het enige wat we als mensen moeten proberen vol te houden, is elke andere mens als een mens te zien.

opstart dienst deel 2
Cindy: “Op mijn bus is iedereen gelijk.”

Dat is geen eenvoudige opdracht?

Neen. Maar de dingen zullen niet blijven zoals ze waren. De wereld is een dorp geworden. Vroeger kende ik migratie vanop televisie. Vandaag zie ik met eigen ogen de gevolgen van wat ver van ons bed gebeurt.  Op mijn rondes zie ik dagelijks mensen die thuisloos zijn en ergens op een stoeprand slapen. En dat raakt me elke keer. Soms nemen ze ook de bus. Ik raak er niet aan gewend. De meeste vluchtelingen hebben niet vrijwillig gekozen om haven en goed achter te laten. Daar ben ik zeker van. Ik denk vaak dat we geen idee hebben van de vele dramatische verhalen die achter al deze mensen schuil gaan.

Maar het is geen uitsluitend negatief verhaal. Soms zie ik ook grote tekenen van menselijke solidariteit en verbondenheid. Er zijn nog veel burgers die zich in hun hart laten aanspreken en die goede initiatieven voor de medemens nemen. Gisteren heb ik nog gezien hoe er een hulppost werd opgericht voor vluchtelingen. Daar kunnen ze terecht voor administratieve, juridische en medische ondersteuning.

Hoe zou de wereld er beter uit zien?

Ik wil niet beweren dat ik op die vraag hét antwoord heb, maar voor mij persoonlijk is het wel simpel. Alle mensen zijn gelijk. Uiteindelijk zijn we allemaal gelukszoekers! Ik probeer met iedereen op een gastvrije manier om te gaan. Alle reizigers hebben een gemeenschappelijk doel. Ze willen zich allemaal verplaatsen. Iedereen heeft een verhaal zoals jij en ik. De kunst is om op een open manier te blijven kijken. Ook ik heb soms last van kortzichtigheid. Maar met een open ingesteldheid kom je het verst. Je moet het niet altijd eens zijn met anderen, maar het kan erg verrijkend zijn om door te vragen naar de achtergrond van anderen. Wie weet kan je daardoor geïnspireerd raken. Ik bekijk alles in het leven als een opportuniteit.

Bedankt voor dit verbindend gesprek, Cindy!

IMG_9322
Cindy: “Uiteindelijk zijn we allemaal gelukszoekers! Ik probeer met iedereen op een gastvrije manier om te gaan.”

 

Gebundelde takken kun je niet breken

De Getevallei en de Groene vallei zijn heerlijke natuurgebieden in onze dichtbevolkte en dichtbebouwde provincie. De Groene vallei is een groene, open ruimte in de verstedelijkte driehoek tussen Leuven, Brussel en Mechelen. Voor de Getevallei, in het zuiden van het Hageland, hebben we een aanvraag tot erkenning als natuurreservaat ingediend bij minister Schauvliege. Als gedeputeerde voor leefmilieu heb ik de afgelopen legislatuur 2012-2018 in het bijzonder ingezet op deze natuurgebieden. Door de veerkracht van deze valleien te herstellen, kunnen onze rivieren immers overstromen in natuurlijke overstromingsgebieden en niet op plekken waar mensen wonen.Om de gevolgen van de klimaatverandering, zoals extreme regens, op te vangen, is het van groot belang dat we investeren in zulke natuurlijke waterhuishouding.  Continue reading “Gebundelde takken kun je niet breken”

European Green Capital aan de Waal

Voor we onlangs een dagje doorbrachten in ’s-Hertogenbosch bezochten we Nijmegen. Die stad wordt al langer mee bestuurd door GroenLinks en is sinds kort ook de ‘Green Capital of Europe. Onze dag in Nijmegen startte met een bezoek aan het bedrijf Neopixels Insulations. Die onderneming levert de isolerende korreltjes waarmee één van de aannemers van de provinciale Vlaams-Brabantse groepsaankoop voor spouwmuurisolatie werkt. We kwamen zaakvoerder, Stefan Nooijens, tegen toen we onlangs in Scherpenheuvel onze groepsaankoop lanceerden en demonstreerden. Toen hij hoorde dat we naar Nijmegen zouden komen, nodigde hij ons prompt uit voor een bezoek aan zijn bedrijf.

In het gezelschap van wethouder voor GroenLinks in Nijmegen Noël Verguns en raadslid Volkert Vintges trokken we vervolgens naar het Honigcomplex. Het bedrijf Honig, bekend voor zijn soep, trok in 2012 weg van de site en maakte plaats voor innovatieve ondernemingen, zoals dat van bakfietspionier Jos Sluijsmans. Tot 2022 tenminste, want dan zullen er op de voormalige bedrijfssite nieuwe woningen verrijzen. Op de Honigsite genieten we van een lekkere lunch en huren we fietsen waarmee we de rest van de dag, onder deskundige leiding van Bert Lagerweeij, Nijmegen verkennen. Continue reading “European Green Capital aan de Waal”

Op stap in ’s-Hertogenbosch, de ‘Moerasdraak’!

Geen fijnere manier om te leren dan door te ervaren. Daarom bezochten we afgelopen weekend met de fractie van Groen in de provincieraad van Vlaams-Brabant Nijmegen en ’s-Hertogenbosch, ook wel Den Bosch genoemd. Nijmegen maakt deel uit van de provincie Gelderland, ’s-Hertogenbosch van de provincie Noord-Brabant. Die naam dankt de provincie aan de tijd van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, de historische staat die tussen 1815 en 1830 België en Nederland omvatte. De provincie Noord-Brabant onderscheidt zich dan van de provincie Zuid-Brabant, de provincie die na de Belgische onafhankelijkheid in 1831 de provincie Brabant wordt. Continue reading “Op stap in ’s-Hertogenbosch, de ‘Moerasdraak’!”

Leren door te doen!

Mijn kinderen kennen het natuurgebied De Koeheide in Bertem heel goed. Dat is de verdienste van meester Eddy Macquoy van Freinetschool De Appeltuin. Meermaals per jaar trok Eddy met de kinderen naar De Koeheide om er te spelen, te werken en te leren. Net zoals de leraren van De Zevensprong trouwens. Zij trekken enkele keren per jaar naar De Doode Bemde in Oud-Heverlee. Dat doen ze onder leiding van Gerd Van Thienen. Gerd is verantwoordelijk voor Educatief Natuurbeheer dat de provincie Vlaams-Brabant samen met Natuurpunt realiseert.

Continue reading “Leren door te doen!”

Afrika Filmfestival verrijkt en verbindt

Mensen samenbrengen, mensen verbinden over de grenzen van landen, sectoren en thema’s heen. Dat is wat we met de provincie Vlaams-Brabant de voorbije jaren gedaan hebben. Een bewuste keuze, want we zijn ervan overtuigd dat samenwerken en mensen met elkaar verbinden verrijkend is.

Continue reading “Afrika Filmfestival verrijkt en verbindt”

Vliegen kan uw gezondheid schaden!

Er is wat loos met de luchtkwaliteit in Vlaanderen. Dat is nog duidelijker geworden sinds het VRT-programma Pano een studie van Greenpeace onder de aandacht bracht waaruit blijkt dat de luchtkwaliteit in zes op tien onderzochte Belgische scholen zorgwekkend tot slecht is.

Volgens de Clean Air Unit van het Europees Directoraat-Generaal voor Leefmilieu sterven in de Europese Unie jaarlijks 400.000 mensen vroegtijdig door vervuilde lucht. 23 van de 28 lidstaten overschrijden dan ook de normen voor bijvoorbeeld stikstofoxiden (NOx). In Europa is inzake luchtvervuiling ‘afwijking’ de norm. De kans is daardoor klein dat de Europese Unie (EU) op korte termijn boetes zal opleggen aan de slechte leerlingen van de klas.

Desalniettemin heeft de EU streefdoelen geformuleerd om de luchtverontreiniging een halt toe te roepen. Tegen 2020 wil zij de hoeveelheid fijnstof kleiner dan 2,5 micrometer (PM 2,5) verminderen met 22% op haar grondgebied en tegen 2030 zelfs met 49%. Dit moet uitgaven in de gezondheidszorg doen dalen met 40 tot 140 miljard euro per jaar!

Fijn, fijner, fijnst

De doelstellingen die de EU nastreeft, gaan dus over fijn stof (PM10 en PM 2,5). Maar ultrafijn stof (UFP) is nog een ander paar mouwen. Een mensenhaar is ongeveer 50 micrometer of 0,05 mm dik. Fijn stof is kleiner dan een millimeter, maar ultrafijn stof is kleiner dan 0,0001 mm!


Strandzand is 90 micrometer breed, haar 50 à 70 mircometer en ultrafijn stof (UFP) is kleiner dan 0,1 micrometer

Hoe kleiner het materiaal, des te gevaarlijker. Van ultrafijn stof nemen we aan dat het diep de longen doordringt en zelfs meteen in de bloedbanen terecht komt. Van daaruit gaat het naar ons hart en onze hersenen. De giftigheid ervan is bewezen, maar het is nog niet duidelijk welke ziektes dit ultrafijn stof precies veroorzaakt. Het is wel al duidelijk dat mensen met aandoeningen zoals astma of hartziektes veel gevoeliger zijn voor ultrafijn stof dan gemiddeld. Door de impact op de hersenen kunnen we ervan uitgaan dat ook geestelijke ontwikkelingsstoornissen het gevolg kunnen zijn van ultrafijn stof.

Continue reading “Vliegen kan uw gezondheid schaden!”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑