Zoeken

Tie Roefs

De toekomst begint nu

Vliegen kan uw gezondheid schaden!

Er is wat loos met de luchtkwaliteit in Vlaanderen. Dat is nog duidelijker geworden sinds het VRT-programma Pano een studie van Greenpeace onder de aandacht bracht waaruit blijkt dat de luchtkwaliteit in zes op tien onderzochte Belgische scholen zorgwekkend tot slecht is.

Volgens de Clean Air Unit van het Europees Directoraat-Generaal voor Leefmilieu sterven in de Europese Unie jaarlijks 400.000 mensen vroegtijdig door vervuilde lucht. 23 van de 28 lidstaten overschrijden dan ook de normen voor bijvoorbeeld stikstofoxiden (NOx). In Europa is inzake luchtvervuiling ‘afwijking’ de norm. De kans is daardoor klein dat de Europese Unie (EU) op korte termijn boetes zal opleggen aan de slechte leerlingen van de klas.

Desalniettemin heeft de EU streefdoelen geformuleerd om de luchtverontreiniging een halt toe te roepen. Tegen 2020 wil zij de hoeveelheid fijnstof kleiner dan 2,5 micrometer (PM 2,5) verminderen met 22% op haar grondgebied en tegen 2030 zelfs met 49%. Dit moet uitgaven in de gezondheidszorg doen dalen met 40 tot 140 miljard euro per jaar!

Fijn, fijner, fijnst

De doelstellingen die de EU nastreeft, gaan dus over fijn stof (PM10 en PM 2,5). Maar ultrafijn stof (UFP) is nog een ander paar mouwen. Een mensenhaar is ongeveer 50 micrometer of 0,05 mm dik. Fijn stof is kleiner dan een millimeter, maar ultrafijn stof is kleiner dan 0,0001 mm!


Strandzand is 90 micrometer breed, haar 50 à 70 mircometer en ultrafijn stof (UFP) is kleiner dan 0,1 micrometer

Hoe kleiner het materiaal, des te gevaarlijker. Van ultrafijn stof nemen we aan dat het diep de longen doordringt en zelfs meteen in de bloedbanen terecht komt. Van daaruit gaat het naar ons hart en onze hersenen. De giftigheid ervan is bewezen, maar het is nog niet duidelijk welke ziektes dit ultrafijn stof precies veroorzaakt. Het is wel al duidelijk dat mensen met aandoeningen zoals astma of hartziektes veel gevoeliger zijn voor ultrafijn stof dan gemiddeld. Door de impact op de hersenen kunnen we ervan uitgaan dat ook geestelijke ontwikkelingsstoornissen het gevolg kunnen zijn van ultrafijn stof.

Continue reading “Vliegen kan uw gezondheid schaden!”

Advertenties

Goed voor economie én ecologie

Kans is klein dat je bij een bedrijventerrein denkt aan bermen vol bloeiende bloemen, hagen met tsjilpende vogels en poelen met salamanders en libellen. Het kan nochtans. Zo hoor je op enkele bedrijventerreinen in onder andere Tienen, Aarschot, Machelen en Diest sinds kort de vogels kwistig fluiten. De bedrijfsleiders zien er de meerwaarde van een groen bedrijventerrein voor de biodiversiteit én voor het welzijn van hun werknemers. Groene bedrijventerreinen, goed voor economie en ecologie.

Continue reading “Goed voor economie én ecologie”

Hoe Iwona Pomianowska bruggen bouwt met virtual reality

 

Iwona Pomianowska doceert aan de National Filmschool en de Warsaw University en Salesian University. Ze deed haar doctoraat in de psychologie in Dublin. Daarna werkte ze in België voor de VRT, werkte ze samen met de KU Leuven en rijmde ze psychologie en kunst met maatschappelijk relevante thema’s. Zo liet Iwona gehospitaliseerde kinderen Museum M bezoeken via virtual reality. Ze kreeg hiervoor de steun van de provincie Vlaams-Brabant.

2018-01-30 10.48.11 - Copy (2)
Iwona (r.) laat me door een virtual reality-bril kijken waarmee de gehospitaliseerde kinderen een virtueel bezoek kunnen brengen aan het museum.

Je bent geboren in Polen en nu woon je in België. Wat heeft je naar België geleid?

Na mijn doctoraat in Dublin, zocht ik een universiteit waar ik cognitieve psychologie kon rijmen met filmschool. En ik moest er mijn klimhobby kunnen uitoefenen. Tijdens mijn studiejaren had ik mijn Belgische vriend leren kennen en zo belandde ik in Leuven. Ik kende hier van in het begin meer Belgen dan Polen, wat misschien een beetje atypisch is. Ik heb verschillende projecten en diensten geleverd aan de VRT. Dat heeft geholpen om me de Vlaamse mindset eigen te maken. Ik voel me nu dan ook op en top Belg. In Polen heb ik dat huiselijke gevoel niet.

Wat is de meerwaarde van het project waarbij kinderen in een ziekenhuis via een virtual reality-bril Museum M kunnen bezoeken?

Continue reading “Hoe Iwona Pomianowska bruggen bouwt met virtual reality”

WOI, nog steeds dichtbij

100 jaar geleden woedde de Eerste Wereldoorlog nog volop. Zoveel mensen sneuvelden, zoveel families werden verscheurd. Vaak associëren we de Eerste Wereldoorlog met gevechten aan de IJzer, maar ook in Vlaams-Brabant barstte de strijd los. In de regionale herinnering leven vooral de gevechten aan de Gete en de Dijle en de represailles in Leuven, Aarschot en Zemst. Maar de oorlog had overal in onze provincie een grote impact op het dagelijks leven. Dit jaar brengen we op verschillende manieren de Eerste Wereldoorlog in de herinnering. We brengen daarmee hulde aan de slachtoffers en roepen op om nooit meer in de valkuilen van toen te trappen. 2018, een jaar om lessen te trekken uit het verleden voor een betere en mooiere toekomst.

 

#vluchtenisvanalletijden

Na de inval in België staken Duitse soldaten huizen in brand, ze plunderden en moordden. Al snel kwam er een vluchtelingenstroom op gang richting Frankrijk, Groot-Brittannië en Nederland. Ongeveer 7% van de Belgische bevolking bracht de oorlog als vluchteling in het buitenland door.

Er mag dan in honderd jaar tijd veel veranderd zijn, vluchten is helaas van alle tijden en plaatsen. Oorlogen brengen stromen vluchtelingen op gang en vluchtelingen op hun beurt polemiek en onbegrip, dat vertellen het journaal en de sociale media ons dagelijks.

In Op de Vlucht! bundelen we verhalen van jonge oorlogsvluchtelingen in Vlaams-Brabant toen en nu. Dankzij dagboeken en brieven ontdekken we de verhalen van jongeren als Clementine en Sylvère die in de Eerste Wereldoorlog Vlaams-Brabant ontvluchtten of er als vluchteling toekwamen. Feras en Hodo vertellen op hun beurt over de zware en gevaarlijke tocht uit Syrië en Somalië en de aankomst in het voor hen onbekende Vlaams-Brabant. Ze mijmeren over hun zoektocht naar een veilige plek, geborgenheid, erkenning en zelfontplooiing. Continue reading “WOI, nog steeds dichtbij”

“De SDG’s zullen lokaal zijn of ze zullen niet zijn”

Afgelopen woensdag boog ik mij samen met wetenschappers, bedrijfsleiders en andere beleidsmakers over de rol van zeldzame aardmaterialen in de transitie naar een klimaatneutrale samenleving op het Artefact Symposium.  Onder meer Egbert Lox, senior vicepresident van Umicore, sprak er over de productie van kritieke metalen en de recyclage ervan. Umicore, het vroegere Union Minière, produceert materialen voor onder meer herlaadbare batterijen en LED-toepassingen. Via recyclage haalt Umicore bovendien kostbare materialen uit laptops en gsm’s. Egbert Lox was zijn verhaal nog niet goed en wel gestart of hij nam de Sustainable Development Goals (SDG’s) al in de mond. “Umicore kiest er bewust voor om zijn bedrijfsstrategie af te stemmen op de SDG’s, de 17 duurzame ontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties (VN), de ‘to do-list’ voor mens en planeet.” Die keuze wordt in het algemeen warm onthaald.

umicore

 

Niet alleen een multinational als Umicore ziet de meerwaarde van de SDG’s. Een korte rondvraag leert me dat ook in Vlaams-Brabant veel bedrijven op de kar van de SDG’s springen. Dat is niet verwonderlijk. De SDG’s gelden voor iedereen en nemen de niet te onderschatten rol van het bedrijfsleven in de realisatie van duurzame ontwikkeling ernstig.

Continue reading ““De SDG’s zullen lokaal zijn of ze zullen niet zijn””

50 ways to leave your lover

44 procent van de CO2-uitstoot in onze provincie is afkomstig van transport, hoofdzakelijk van personenwagens. Als we de CO2-uitstoot willen terugdringen om als provincie klimaatneutraal te worden, moeten we dus inzetten op alternatieve, duurzame vervoersmiddelen en een performante infrastructuur. De auto aan de kant laten, moeilijk? Journalist Luc Vanheerentals geeft in zijn nieuwe boek Fifty Ways to Leave Your Car, Duurzame alternatieven voor de auto, tips voor een autoloos leven. De titel verwijst naar het nummer van Paul Simon, Fifty Ways to Leave Your Lover uit 1975. Net zoals er vijftig manieren bestaan om afscheid te nemen van een lief, zijn die er ook voor wie de innige liefdesverhouding met zijn auto wil stopzetten. De tekst van Simon’s nummer kan daarbij helpen.

foto luc bew
Journalist Luc Vanheerentals

Luc, je boek bevat vijftig aanbevelingen voor een autoloos beleid, vijftig aanklachten tegen de auto, vijftig tips voor een leven zonder eigen auto en vijftig getuigenissen van mensen die autoloos door het leven gaan. Vanwaar het idee om een boek te schrijven over een autoloos leven?

Ik heb zelf nooit een auto gehad en nooit achter het stuur gezeten. Dat heb ik al talloze keren moeten uitleggen aan anderen. Vroeger bekeek men je alsof je  sociaal zwaar gehandicapt was. Ik werd dat zo beu dat ik besloot er een boek over te schrijven. Ik wou andere mensen zonder auto de kans geven hun verhaal te doen, maar ook de ‘autoverslaafden’ met de neus op de feiten drukken. Hoe je het ook draait of keert, het massale autogebruik brengt op verschillende vlakken zware schade toe aan onze samenleving.

Hoe kan je als professioneel journalist zonder auto door het leven gaan?

Continue reading “50 ways to leave your lover”

‘This Rare Earth – Stories from Below’!

Het thema van Artefact 2018 is ‘This Rare Earth, Stories from Below’. Centraal staat de vraag welke rol zeldzame aardmetalen (scandium, yttrium en vijftien lanthaniden) spelen in onze huidige samenleving? Hoe worden die aardmetalen ingezet? Wie beheert ze en wie beheerst ze, wie reguleert? Wat betekent hun verbruik voor mens en milieu? Vandaag en in de toekomst?

Ik ben erg blij dat deze vragen door de kunstenaars op Artefact beantwoord worden. Het is goed dat kunstenaars ons helpen bij een debat dat hypercomplex is en dat we eigenlijk nog veel te weinig in de diepte voeren. Zo vereisen bijvoorbeeld permanente magneten in windturbines en elektrische wagens de zeldzame aardmaterialen neodymium en dysprosium. Het spreekt voor zich dat zo’n gegevens een heel nieuw en uitdagend licht op windenergie en alternatieve mobiliteit werpen.

Future Fossil Spaces, Julian Charrière

Het is altijd moeilijk om te vergelijken, maar met deze editie van Artefact voel ik me het heel verbonden. Zo spreekt het werk ‘Future Fossil Spaces’ van Julian Charrière me heel erg aan. Het werk bestaat uit nauwgezet gestapelde zout-bakstenen uit het ‘Salar de Uyini’ (Bolivië) en vraagt onze aandacht voor de snelheid waarmee we eeuwenlang opgebouwde geologische processen vernietigen door ze tegen een ijltempo te ‘consumeren’.

Het is goed dat kunstenaars ons helpen bij een debat dat hypercomplex is en dat we eigenlijk nog veel te weinig in de diepte voeren.

Continue reading “‘This Rare Earth – Stories from Below’!”

Sociale huurders zijn geen ‘foefelaars’!

Afgelopen week bracht het VRT-programma Terzake mevrouw Veerle De Wulf uit Lint in beeld. Veerle erfde een achtste van het ouderlijk huis na de dood van haar vader, goed voor naar schatting 31.000 euro. Gelukkig is Veerle van haar erfenis echter nog niet geworden. Sinds 1 maart 2017 is het voor een huurder van een sociale woning die een huis of bouwgrond gedeeltelijk in volle eigendom heeft immers verplicht om voor 1 maart 2018 uit de onverdeeldheid te treden.

Zelf ben ik bestuurder bij de Sociale HuisvestingsMaatschappij (SHM) Dijledal in Leuven. Ook daar worden we nu geconfronteerd met verhalen zoals die van Veerle. Een vrouw moet bijvoorbeeld nog uit de onverdeeldheid treden na haar echtscheiding terwijl een notaris zich haast om een erfaandeel in een woning van een andere huurder over te dragen. Als sociale huisvestingsmaatschappij kunnen we weliswaar uitstel verlenen, maar van afstel is geen sprake.

Veerle moet haar erfenis ‘verzilveren’ om nog sociaal te kunnen blijven huren. Ze mag met andere woorden wél 31.000 euro op haar bankrekening zetten, maar ze mag geen eigenaar meer zijn van slechts een deel van een gehele woning. Voor Veerle is het geen simpele opdracht. Wat ze ook doet, haar verplichting zadelt ook anderen met kosten –en mogelijks problemen- op. Of ze dwingt haar broers tot uitkoop of ze verplicht haar moeder tot een belasting op een schenking.

Waar zijn we mee bezig? En vooral: wat bezielt Vlaams Minister voor wonen Liesbeth Homans om Veerle en de getroffen klanten van Dijledal te schofferen en over één kam met ‘foefelaars’ te scheren? Want dat is wat we gisterenmorgen in het Nieuwsblad konden lezen: “Met deze maatregel willen we de foefelaars uit de sociale huisvesting bannen”.

Ik zou iedereen willen oproepen om niet al te blindelings mee te stappen in deze retoriek. Door het over ‘foefelaars’ te hebben, leidt de Minister de aandacht van de publieke opinie af en hoeft ze zich niet te verantwoorden voor het feit dat er in Vlaanderen nog steeds een structureel tekort aan sociale woningen is. Door anderen ‘foefelaars’ te noemen, foefelt de Minister zelf een deel van het verhaal weg!

Continue reading “Sociale huurders zijn geen ‘foefelaars’!”

Een CO2-plafond en duidelijke geluidsnormen voor de nationale luchthaven!

De laatste weken heeft de strategische visie 2040 van luchthavenuitbater ‘Brussels Airport Company’ (BAC) de gemoederen in Vlaams-Brabant sterk beroerd. Volgens BAC zal het huidige gebruik van de bestaande start- en landingsbanen in de toekomst niet meer volstaan om te voldoen aan de groeiende vraag om tijdens de piekuren te vertrekken of aan te komen op onze nationale luchthaven. BAC droomt er daarom van de taxiweg langs landingsbaan 25L (of startbaan 07) te verlengen of om de taxiweg én baan 25L samen nog langer maken.

De vraag of de door BAC geambieerde uitbreidingen wel écht nodig zijn, wordt gesteld  . Zijn de alternatieven voor een veronderstelde toename van vliegbewegingen wel voldoende onderzocht? En is het werkelijk zo dat in 2040 mensen nog op eenzelfde manier als vandaag gebruik zullen maken van de luchtvaart? Zullen tegen die datum de technologieën ons niet in staat stellen om, voor eenzelfde economisch resultaat, minstens vele malen minder te vliegen?

Tegen 2040 willen we als provincie Vlaams-Brabant alleszins klimaatneutraal worden. Dat betekent dat we tegen die datum 80-90% minder CO2 willen uitstoten dan in het referentiejaar 2011. Maar hoe verzoenen we die ambitie met een groeiscenario voor de luchthaven in onze provincie? Bij een meest conservatieve benadering zou een uitbreiding van de luchtvaartactiviteiten de CO2 -uitstoot van het luchtverkeer met de helft doen toenemen ten opzichte van 2015. De inspanningen die BAC ondertussen doet om de CO2 -uitstoot als gevolg van haar gebouwen of de mobiliteit van haar personeel te beperken, riskeren hierbij helemaal teniet gedaan te worden.

Continue reading “Een CO2-plafond en duidelijke geluidsnormen voor de nationale luchthaven!”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑