Sprekers waren auteur Sabine Cocquyt en haar zoon Dries Desmedt. In 1990 raakte Dries levensgevaarlijk gewond werd bij een verkeersongeval. Bij datzelfde ongeval kwamen zijn grootouders om het leven.

Vandaag getuigt Dries over het gevecht dat hij nog steeds strijdt, maar heeft hij ook een aantal boodschappen voor de beleidsmakers, lokaal en nationaal, van vandaag klaar.

Het praatcafé werd opgeluisterd door het aanstormende talent van ‘Daydreams in a Cup’.

Meer dan vijfenzestig jaar later -en zoveel kan ik in mijn werk als leraar bijna dagelijks vaststellen- zijn weinig mensen zich echter nog bewust van het ‘algemeen goede’ dat een keuze voor  ‘gemengde economieën’ in de wereld na 1945 met zich meebracht. Integendeel, en zo ben ik het ook volkomen eens met Tony Judt, heeft het succes van de naoorlogse politiek ertoe geleid dat we ‘sociale verzekering’ zodanig als een evidentie en verworven recht zijn gaan zien dat we ons nog nauwelijks bewust zijn van de tegenspraak met ons groeiend pleidooi voor ‘minder belastingen, regels en bemoeienis van de overheid’.

Maar wat als je kind ziek wordt? Of de aarde beeft en kernrampen dreigen? Dan verandert het perspectief voor mijn leerlingen, jongeren de dag van vandaag, wel degelijk.  Want zelfs als zij ‘groot geworden zijn in een wereld van ‘economistisch’ denken en wel eens geobsedeerd lijken door het najagen van materiële zaken’, dan willen zij ten lange laatste natuurlijk ook alleen maar kunnen vertrouwen dat er ‘iemand’ is die voor hen zal zorgen in tijden van onheil en nood. Zij begrijpen immers heel goed dat, hoe altruïstisch ze ook zouden ingesteld zijn, zij alleen geen dijk zouden kunnen opwerpen tegen een alles verwoestende tsunami. 

In zijn boek wijst Tony Judt erop dat ‘sociaaldemocraten’ vergeten zijn hoe ze ‘waar ze voor staan en waarvoor ze willen gaan’ onder woorden moeten brengen. ‘Het wegvallen van een historisch onderbouwd verhaal opent bovendien de weg voor de politiek van belangen,  de politiek van afgunst en de politiek van herverkiezing.’ De politiek van vandaag weegt te licht, meent Judt, en de moed van de voorgangers in de decennia na de tweede wereldoorlog  van de 20^ste eeuw is zoek.

Mij lijkt het dat we als ecologisten te leren hebben van het testament van Tony Judt aan het adres van de ‘sociaaldemocraten’. Er staan ons, ‘politieke ecologisten’, immers ook heel wat uitdagingen  te wachten om het vertrouwen in ‘ons verhaal’ te doen toenemen.

Ik geloof uiteraard dat wij, ecologisten, een sterk verhaal hebben dat bovendien aansluiting  vindt bij heel fundamentele menselijke behoeften als het hebben van een ‘veilig gevoel’. Ik denk echter ook dat we ons nog veel meer moeten inspannen om de vertaling en de verbinding te kunnen maken. De leerlingen waar ik mee werk, zoals ook de meeste mensen die ik ken, zijn helemaal geen ‘egoïsten’. Bij gebrek aan heldere en contextuele duiding, zien ze zich echter vaak geen ander doel om na te jagen dan ‘carrières die veel geld in het laatje brengen’. 

 Wij, ecologisten, hebben dus een verhaal te vertellen. Wij hebben een ‘gemeenschappelijk doel’ dat we, door de boer op te gaan, met andere mensen kunnen delen. Het is aan ons om dat,  zoals ik de Duitse Groen!en zichzelf op de Duitse televisie onlangs ook hoorde evalueren en bekritiseren, op een hoopvolle en positieve manier te doen. We brengen geen onheilsboodschappen en zijn meer dan alleen maar tégen kernenergie. Wij gaan vooral voor ‘groene energie’, omdat zulks, veel meer dan enkel markteconomische parameters in acht genomen, rationeel gewoon de beste keuze is.  Met ‘groene energie’ hoeven we niet meer bang te zijn voor ons eigen leven, en kunnen we bovendien gerust zijn dat we de volgende generatie niet opzadelen met onze eigen ‘shit’.

Vandaag ben ik een beetje van slag door het feit dat de globaal positieve score voor Groen! zich niet heeft kunnen vertalen in een zetel voor uittredend parlementslid Tinne Vanderstraeten, maar ben ik ook (nog steeds) blij ontroerd om de wijze waarop de groep van Leuven zich eendrachtig achter het objectief van ‘één Leuvense verkozene’ heeft kunnen scharen. 

Als voorzitter van Groen! Leuven ben ik trots dat we in Leuven aan één zeel getrokken hebben en trouw zijn geweest aan ons eigen woord om op een opbouwende en integere wijze aan politiek te doen.  Het eindresultaat mag er dan ook helemaal zijn: Eva Brems kan naar het parlement!

Voor de kamer ging in totaal 9,79% van de stemmen uit de kieskring Leuven naar Groen!, een stijging met 1.56% tegenover 2007. Ik wil de kandidaten en militanten uit Leuven van harte bedanken voor hun bijdrage aan dit mooie resultaat, EN natuurlijk ook de vele kiezers die hun vertrouwen voor het eerst of weer opnieuw aan Groen! hebben gegeven.  

HEEL ERG BEDANKT, ALLEMAAL!

‘En of het echt mogelijk is te stemmen voor mij als 1ste opvolger op de Groen!e lijst voor de Kamer in de kieskring Leuven, en Frank Vandenbroucke op de ‘rode’ lijst voor de senaat?’ ‘En of  een stem voor Marianne Thysen en Groen! op enigerlei wijze verzoenbaar zouden kunnen zijn?’ En of het verschil tussen Groen! en SP-A niet net zo groot is als het verschil tussen Groen! en de hele linkerzijde van het centrum?’ ’En of het nu toch echt waar is dat Bart De Wever inzet op de splitsing van het land?’

Tot gisterenavond laat hebben vragen als deze  me bezig gehouden. Tot laat heb ik, mijn beroep als leraar zeer zeker getrouw, zo eerlijk mogelijk uitgelegd aan buren en mensen op de markt waar de verschillende partijen voor staan. Tot en met antwoorden gegeven op ‘wat nu precies een voorkeurstem is en wat een lijststem, en of die beide mogen gecombineerd worden?’

De ‘democratie’ is mij dierbaar, en net daarom heb ik niet het gevoel tijd te hebben verloren door de afgelopen dagen deze en andere vragen te hebben willen beantwoorden. Integendeel. Met het oog op het dichten van de kloof tussen burger en politiek zouden er volgens mij meer en op geregelder tijdstippen politieke straatcampagnes mogen plaats hebben. Want ondanks de hele grote informatiestromen blijven burgers vaker in het ongewisse, en vinden ze duidelijk niet altijd de antwoorden op de vragen waar ze mee zitten.

Morgen is het alleszins zo ver. Dan spreken de burgers zich uit over wie dit land de volgende jaren zal leiden. En uiteraard hoop ik dat de Groen!en erbij zullen zijn. Vanzelfsprekend hoop ik dat velen op zondag de 13de zullen kiezen voor lijst 13 .

Aan competenties heeft Groen!, zoals ook bleek uit de zeer goede rapporten voor de Groen!e parlementsleden van de kranten  De Standaard en De Morgen, alvast geen gebrek. En uiteraard heeft Groen!, met haar resolute keuze voor duurzaamheid en rechtvaardigheid, volgens mij ook de meest coherente visie op de toekomst.

Ik hoop dan ook op een Groen!e zondag, en kijk uit naar een groot vertrouwen voor 13 op 13.

Anders dan de NV-A zie ik in deze ‘evolutie’ echter geen rechtvaardiging voor de roep om een onafhankelijk Vlaanderen. Laat staan dat ik ervan overtuigd zou zijn dat de wereld ook maar een klein beetje beter zou worden van het beklemtonen van wat mensen van elkaar onderscheidt. En laat staan dat ik, net als NV-A, zou willen geloven dat de welvaart van de ene alleen maar zou kunnen gegarandeerd worden op de kop van de ander.

Neen. Ik geloof niet dat samenlevingen er baat bij hebben om ongelijkheid te vermeerderen. Wel integendeel: ik geloof dat de toekomst van een welvarende ‘Europese’ samenleving zal afhangen van de mate waarin we erin zullen slagen mensen te behoeden voor ‘verongelijking’ en ‘uitsluiting’. 

Want zoveel is, zoals ook Rik Coolsaet en John Vandaele vandaag in de Standaard onder de aandacht brengen, duidelijk: “hoe groter de inkomensongelijkheid in samenlevingen, hoe meer mentale ziektes, vetzucht, tienerzwangerschappen, geweld, gevangenen, en hoe minder lang de mensen er leven”.

Ik ga dan ook ‘vierkant voor solidariteit’ om het eens met de woorden van het ACV te zeggen. Want zoveel is ook zeker: als Meyrem Almaci afgelopen week een oprechte oproep richtte aan SP-A om samen te bekijken hoe we de sociale zekerheid na 14 juni kunnen versterken, dan denk ik dat het belangrijk is om deze oproep open te trekken naar álle progressieve krachten in Vlaanderen en in dit land.

Duurzame investeringen zullen volgens mij leiden tot meer rechtvaardigheid zoals alleen rechtvaardigheid de duurzaamheid van geleverde inspanningen zal kunnen veilig stellen. Maar het spreekt voor zich: voor de realisatie van een politiek van rechtvaardige duurzaamheid zullen de krachten van vele verschillende actoren, werknemers én werkgevers, moeten geconcerteerd worden,  veel meer dan ooit tevoren en over vele ‘traditionele’ scheidingslijnen heen.

Ondertussen zijn we drie jaar verder, en hebben de economische en financiële crisis zich heel scherp laten voelen. Bewustheid over de noodzaak van een ‘groene’ economie is er in Vlaanderen en België dan ook al wel iets meer, maar van een proactieve politieke keuze voor duurzaamheid lijkt nog altijd geen sprake. Nochtans is het nu wel zeker: als de volgende regering volop de kaart trekt van een ‘vergroening’ van de economie, kunnen er tegen 2015 125.000 bijkomende duurzame jobs gecreëerd worden.

Zo steunt Groen! het voorstel van het Verbond van Belgische Ondernemingen(VBO) om tegen 2015 alle overheidsgebouwen te voorzien van hoogrendementsbeglazing, isolerende daken en energie-efficiënte verwarmingssystemen, en om tegen 2020 in elke regio een ambitieus renovatiebeleid voor het ganse bestaande gebouwenpark te implementeren. Groen! steunt dit voorstel omdat het goed is voor het milieu, maar uiteraard ook omdat deze keuze ermee voor zal zorgen dat de bouwmarkt niet stilvalt en er tegen 2020 10.000 banen bij kunnen komen.

Groen! pleit overigens ook voor een vermindering van de belasting op arbeid, en kiest in plaats voor een ‘groene fiscaliteit’: de lasten op arbeid verschuiven naar lasten op milieuvervuilende producten zonder meerwaarde voor de samenleving. Groen! kiest voor een ander soort fiscaliteit omdat ze goed is voor de ‘omgeving’, maar ook omdat een lastenverlaging op arbeid volgens het Federaal Planbureau ruimte kan maken voor maar liefst 70.000 nieuwe jobs.

Het is anno 2010 hoog tijd om de koe bij de horens te vatten, in plaats van misschien nog eens drie jaar langer aan te modderen. Investeren in een doorgedreven ‘vergroening’ van de hele economie is de boodschap. Het is immers de enige rechtvaardige manier om het ecologisch welzijn en de sociale welvaart van mensen in Vlaanderen en in België veilig te stellen.

Met een stem voor Groen! zal de toekomst van dit land er na 13 juni 2010 ook écht weer toe doen.

Zo leeft 15% van de gezinnen in België onder de armoedegrens, en moeten almaar meer mensen een beroep doen op het  OCMW. Steeds meer mensen hebben ook te kampen met betaalproblemen, vaak voor basisvoorzieningen als huur en energie. In 2009 konden 122.749 gezinnen in Vlaanderen hun gas en electriciteit niet betalen, 22.000 meer dan een jaar eerder. Meer dan 110.000 mensen moesten in 2009 een beroep doen op voedselbanken.

De barometer van de armoede staat op onweer. En dat is alleen al vanuit moreel standpunt onaanvaardbaar. België is immers nog steeds één van de rijkste landen ter wereld, en Vlaanderen nog altijd een zeer welvarende regio.

Voor Groen! is de bestrijding van de armoede dan ook een topprioriteit. Tegenover het onrecht van de groeiende armoede kiezen we voor een samenleving gebaseerd op sociale rechtvaardigheid, met een sterke solidariteit. We willen een samenleving met minder ongelijkheid, die de grondrechten van haar inwoners waarborgt.

En dat kan allemaal. Het kan door de minimumuitkeringen boven de Europese armoedegrens te brengen en de uitkeringen welvaartsvast te maken. Het kan door door betere bescherming tegen overkreditering en een beleid rond de bestrijding van de energie-armoede. Het kan door kinderarmoede actiever aan te pakken…

Het kan allemaal. Met voldoende echte politieke wil, is er ook uit de armoede een weg.

Een groene stem kan volgens mij wel een verschil maken. Een groene stem staat immers voor een duidelijke keuze: het  is een keuze voor politici die integer en constructief aan de slag willen.

Een groene stem is kiezen voor Vlaanderen, maar zonder de deur op de neus van de wereld dicht te slaan. Het is kiezen voor dialoog en ‘win-win’ oplossingen die alle inwoners van dit land ten goede komen. Een groene stem is kiezen voor een staatshervorming die zowel gemeenschappen, gewesten als de federale staat de middelen geeft om beter  te functioneren. Een groene stem is opteren voor een splitsing van BHV en voor een federale kieskring gekoppeld aan de afschaffing van de Senaat.

Een groene stem is ook kiezen voor een voor een ambitieus energie- en klimaatbeleid, en daarmee  ook voor een innovatieve en een proactieve groene economie die meer banen zal creëren. Zo kunnen groene investeringen in bijvoorbeeld de bouwsector zorgen voor heel wat meer jobs. Bovendien maken energieneutrale gebouwen en woningen ons minder afhankelijk van kernenergie en andere fossiele brandstoffen.  Groene investeringen in de bouwsector kunnen dan ook zorgen voor minder CO2 in de lucht, en betekenen, last but not least, ook besparingen op persoonlijke energiefacturen.

Een groene stem is tenslotte ook een uitgesproken stem voor volgehouden solidariteit. Het is een stem voor een sterke sociale zekerheid en een doortastend armoedebeleid. Een groene stem is kiezen voor verantwoordelijkheid jegens álle mensen: in Vlaanderen, in België, in Europa, en in de nog veel grotere wereld daarbuiten.

In de kieskring Leuven trekken we voor Groen! met een sterke ploeg naar de kiezers. Een ploeg vol positieve energie! Om zondag 13 juni groen te kleuren en te kiezen voor een ‘andere’ politiek, een mét toekomst.

Voor het volledige programma van Groen! voor de verkiezingen 2010, zie:  http://www.groen.be/uploads/programma/Groen_verkiezingsprogramma_2010.pdf .