Girls don’t cry

Die ochtend stond Sophie voor mijn deur. Niet huppelend over haar eigen verhaal. En ook al niet flirtend met de kern van de zaak. Helemaal niet zoals gewoonlijk. Neen. Ze stond daar sprakeloos. Enkel haar armen maakten draaiende bewegingen. Om het zo dan toch maar gezegd te krijgen.

Inge was dood. Ze werd vermoord. Op gruwelijke wijze.

Sophie was bij de eersten om het te vernemen. Diezelfde morgen al was ze gecontacteerd geworden door de ‘BOB’. Inge had haar komst naar Leuven immers nauwgezet voorbereid. In een klein boekje had ze de adressen van vriendinnen van vriendinnen in wat voor haar dan toch een nieuwe stad was, opgetekend. Of zo dacht Sophie toch dat de speurders bij haar waren uitgekomen.

Later zat ik zelf ook voor een grote geblokte man. Net als in de film. Alleen had ik niets zinvols bij te dragen. Miljoenen vragen, maar geen enkel antwoord. Hoe heel zielsgraag ik dat uiteraard wel had gewild.

Mijn zus ‘did not cry’. Of toch alleen maar heel soms. Wel kwam ze nu vaker van Antwerpen naar Leuven, naar mijn huis. Wie kon ze nog vertrouwen? Ze zou ‘hem’, of misschien wel ‘haar’, kunnen kennen. De kans was zelfs groot dat ze bekend was met de dader. Want ze leefde jaren samen met Inge. Eerst op een tweekamerflat, daarna op een appartement.

De tijd verstreek en de pijn werd weggezet. Goed afgesloten op een rek geplaatst. Slechts af en toe ontsnapte er een herinnering. Boven de afwas bijvoorbeeld en soms ook een beetje -als zou het die noodlottige avond ook werkelijk het geval geweest zijn en een verschil hebben kunnen maken- onmachtig verwijtend: ” ze deed toch ook nooit de deur op slot!”

Het had anders moeten lopen. Inge en mijn zus. Ze hadden zelfs geen te hoog gegrepen dromen. Alleen maar afstuderen als handelsingenieurs. En dan daarna een goede job vinden, trouwen met de mannen van hun dromen, kinderen krijgen en voor altijd een paar keer per jaar samen op vakantie gaan.

Eigenlijk wist ik al op voorhand hoe mijn zus zou reageren toen ik haar vorige maandag belde. Natuurlijk was de dader van de moord op haar vriendin al gevonden. Ik herinnerde me zeker toch wel dat ze een “zot” hadden opgepakt?

Tot ze me woensdag dan zelf weer contacteerde en aarzelde dat het “misschien toch niet die zot was geweest”. Misschien was het wel een andere “zot” die het leven van haar vriendin had durven afbreken. Een ander mens die zonder de geringste zin voor de gevolgen van eigen doen en laten een knip had durven zetten in het leven van iemand anders, een leven dat nog boordevol plannen was.

Misschien. Maar als nieuws zeker verontrustend genoeg om maar weer eens heel ernstig te gaan twijfelen of je jezelf wel terecht steeds maar weer de vraag stelt: de vraag of er eigenlijk wel zoiets bestaat als absoluut kwaad?

‘Imagine me and you’

Met dit niet onbekende Amerikaanse komische drama, een film van Ol Parker uit 2005, werd gisterenavond in het Provinciehuis van Vlaams-Brabant de negende editie van het holebifilmfestival Vlaams-Brabant ingezet.

Het festival loopt van 10 november tot en met 27 november 2009 in Leuven, Aarschot, Halle en Landen. Op het programma staan vooral Europese prenten, maar ook producties uit Zuid-Afrika en China ontbreken niet. Meer informatie over het festival is te vinden op: www.holebifilmfestival.be.

Fairytale

Gelukkig zijn er nog mensen die in sprookjes geloven. Sprookjes met happy-endings. Sprookjes waar mensen niet verstrikt geraken in de bodemloosheid van hun eigen verlangen, of waarin ze een ander met manipulatieve truukjes aan een ongezonde eigenliefde trachten te onderwerpen. Gelukkig zijn er mensen die nog in sprookjes geloven. Sprookjes die kinderen (én ‘mensen’) de gerustheid in de slaap écht helpen vatten.

Het sprookje van Barbara Brugmans, een sterke vrouw uit Pellenberg, is er zo één. Enkele jaren geleden startte ze in Kenia een samenwerking met de vrouwenorganisatie ‘Denur Crafts’. De idee was om de artisanale producten die Denur Crafts in samenwerking met kansarme vrouwen tegen eerlijke prijzen maakt, op de Vlaamse markt te commercialiseren. Het geen lukte.

Zo zelfs dat de uit bananenbladeren vervaardigde ‘levensboom’ vandaag een graag gesmaakt artikel is voor wie de geboorte van een kindje te vieren heeft, of voor wie de jaren van veroudering eens in de verf wil zetten. Zo ook dat het assortiment artikelen inmiddels is gediversifieerd, de commerciële omzet in bedrijfswinsten resulteert, winsten die worden geïnvesteerd in projecten die zich inzetten voor het welzijn van kinderen en vrouwen in de wereld.

Dit sprookje van Barbara Brugmans werkt onder de naam ‘Fairytale’, anders ook te lezen als ‘fair retail’ (‘eerlijke kleinhandel’). Als u dus iets te vieren heeft, of als op 30 september 2009 weer eens een week van de ‘eerlijke handel’ wordt ingeluid, vergeet dan niet een bezoekje te brengen aan www.fairytale.be .

Duizend zonnen

De laatste dagen drong zich al verschillende malen een beeld in mijn herinnering op. Een beeld dat ik op televisie zag. Het beeld van een neergeknielde vrouw die onder het oog van overvolle tribunes in koele bloede met een nekschot werd geëxecuteerd. In een stadion in Afghanistan.

Het beeld daagde, ook vandaag nog. Waarschijnlijk omdat Afghanistan met de recente verkiezingen en weer een nieuwe aanslag verschillende keren in het nieuws kwam. Maar zeer zeker ook omdat de in blauwe burka gehulde vrouw voor mij nu een naam heeft. De naam van Mariam, ter wereld gekomen als een onbedoeld ding, onkruid, (n)iets.

In ‘Duizend schitterende zonnen’ vertelt de auteur Khaled Hosseini het verhaal van deze Mariam, een ‘harami’, een bastaard. Op diep ontroerende wijze schetst hij  het portret van een vrouw met een sterkste kern. Een vrouw die niets kreeg, en tenslotte zelfs ook dat nog weggaf. Aan de andere vrouw van de man aan wie ze op haar vijftiende verjaardag werd uitgehuwelijkt. Een man die haar terroriseerde, niet in het minst door zijn tweede vrouw Laila die hem wél de gewenste kinderen schonk, tegen haar uit te spelen.

Ik heb het tweede boek van de kunstenaar Khaled Hosseini met ingehouden adem uitgelezen. Bijna gehuild om de band en de grenzeloze liefde van twee vrouwen voor elkaar. Want dat was wat het was: “Mariam verliet de wereld als een vriend, een metgezel, een bewaarder. Een moeder voor Laila en haar kinderen. Het was dan ook niet zo slecht. Haar terechtstelling was een wettig einde aan een leven met een onwettig begin”.

Laila, van haar kant, zag Mariam nooit meer, maar “ziet tenslotte wel in dat het er niet toe doet. Mariam is hier, binnen de muren van de school waar ze werkt en die ze opnieuw hebben geschilderd, in de bomen die ze hebben geplant, in de dekens die de kinderen warm houden, in de kussens en boeken en pennen. Ze is in de lach van de kinderen. Ze is in de gedichten die haar dochter Aziza voordraagt en in de gebeden die ze mompelt als ze zich naar het westen buigt. Maar het meest van al is Mariam in Laila’s hart, waar ze schijnt met de schittering van duizend zonnen”.

Hij kan het , deze Khaled Hosseini. Hij kan het echt. Dat heb ik in mijn afgelopen vakantie ontelbaar veel keer aan mijn vriendinnen gezegd.

Yasmine

Sterven aan de liefdevolste overgave

Nooit voltooide dansen

Het is dat gevoel van ‘diep in’ iets of iemand

Te zijn achtergebleven

Voor altijd

…

Shit toch.