Ik behoor tot het soort mensen dat zich bindt. Het soort dat voor één keer graag gezien, altijd graag ziet. Ik behoor tot het soort dat zich immens pijn doet aan wat ik onlangs leerde definiëren als de ‘opportunistische relatie’. Het soort dat vol blijvend ongeloof vaststelt dat mensen de ene dag kunnen zeggen dat je goed uitkomt, om je dan de volgende voor ‘ongewenst’ de deur te wijzen, en nog veel erger dan dat ook.
Ik behoor tot het soort mensen dat wel weet dat de wereld met ellebogenwerk aan elkaar hangt, maar er zich toch niet mee wil verzoenen. Het soort dat in de ogen van zichzelf genoemde en geroemde strategen misschien niet direct gemaakt is om aan politiek te doen, maar het net daarom tóch doet. Het soort dat niet wil geloven dat politiek per se vervuld is van cliëntilisme en favoritisme, van corruptie (zoals gisteren De Morgen nog berichtte dat een groot deel van de Belgische politici wél vermoeden).
Ik behoor tot het soort mensen dat zich door kleine dingen laat bewegen. Ik behoor tot het soort dat ervan houdt om met de kinderen in het zwembad te spelen, en te gniffelen bij het synthesevermogen van de jongste dochter van vier aan het adres van haar vriendinnetje: “mijn mama is de juf van de school van Groen!”. Ik behoor tot het soort dat ervan houdt om op een onverhoeds moment met de buren op de gitaar te pingelen en afspraken te maken voor een zangstonde in de tuin: “quae voluptas, quae voluptas est amare!”.
Ik behoor tot het soort mensen dat morgen op vakantie vertrekt. Met twee van mijn hartsvriendinnen. Vriendinnen sinds oudsher. Stammend uit de tijd waarop ik twaalf was, in het Spijker in Hoogstraten. Vriendinnen met wie ik, vanaf mijn zestiende verjaardag, zowat jaarlijks “de Provence” ontdekte. Dan weer met de trein, dan weer met de vrachtwagen. Maar steevast met één kartonnen doos. Een doos gevuld met een fles wijn en één tube mayonaise. Voor bij het brood, en de groenten van onderweg.
Ik behoor tot het soort mensen dat zich bindt. Ik behoor tot het soort van de ‘ware liefdes’ en ‘de eeuwige vriendschappen’. Ik behoor tot het soort dat niet geleerd heeft altijd zomaar ‘ja’ te knikken, maar verder heel gewoon heel erg voorspelbaar is. Ik behoor tot het soort dat hecht aan oprecht en reikhalsend uitkijkt naar een ontmoeting met twee allerliefste mensen.
Zaterdag, in “de Provence”. Om zoals vroeger, het huis in goede handen achterlatend, door te gaan, op het ritme van ” so if you just put your hand in mine, we’re gonna leave all that troubles behind…”. My dear friends, mes plus chères amies, i’m on my way: “je suis partie!”.
