Vorige week donderdag 4 maart 2010 werd één van de studenten van de Palestijnse circusschool, Sharaf Nayef Ali Alswetat, op brutale wijze van de bus gehaald, gearresteerd en gevangen gezet. Dat meldt de Vlaamse Jessika Devlieghere. Sharaf zou niet weten waarvoor hij werd aangehouden, en dat zouden zijn ‘belagers’ ook nog eens 188 dagen lang zo kunnen volhouden…
Het mechanisme achter deze psychologische terreur is helder en doorzichtig. Als mensen maar hard genoeg onder de vleugels worden geschoten en in de rug gestoken, mag de rest van de mensheid er prat op gaan: jongens en meisjes als Sharaf zullen dan vanzelf wel worden waarvoor altijd al werd gevreesd.
En dan…? Dan komt het, als in elke selffulfilling prophecy, natuurlijk nooit meer goed. Of is dat nu net de bedoeling? Mensen breken tot op het bot om vervolgens geen enkele verantwoordelijkheid te hoeven nemen, laat staan verantwoording te moeten afleggen voor de eigen ‘inhalige’ daden en de meest flagrante schending van fundamentele mensenrechten?
Laat me hopen dat België als actueel voorzitter van de VN Mensenrechtenraad niet aarzelt om de wanpraktijken van willekeurige beoordeling en veroordeling in Palestina nog maar eens aan te kaarten. Eerder dit jaar toonde Steven Vanackere zich al een moedig Belgisch Minister van Buitenlandse Zaken door zich in Génève uit te spreken tegen de recente golf van criminalisering van homseksualiteit in Afrika. Het zou hem sieren nu ook voor de Palestijnse jongeren een lans te breken!
Voor meer info: http://www.palcircus.ps/
