Er was eens een meisje dat Sili heette. Op twee krukken probeerde ze wat de jongens haar voordeden: ze verkocht ‘de Zon’. Met succes. Want ondanks haar handicap en het aanhoudende getreiter en geweld van de andere krantenverkopers werd zij de beste van Dakar… Zo vertelt Djibril Diop Mambety in 1998 met zijn film “La petite vendeuse de Soleil”, een prachtig document in een reeks films over mensen die volgens de regisseur ‘naief genoeg zijn om moedig te blijven’.
Ik heb “La Petite vendeuse de Soleil”, net als vele andere films uit Afrika, leren kennen op het Afrika Filmfestival van Leuven. Dat festival is vandaag aan haar 15de editie toe en heeft in de voorbije jaren een onmiskenbare steen bijgedragen aan de realisatie van de interculturele wereldsamenleving. Door films uit Afrika, de Arabische wereld en de diaspora te programmeren, heeft het festival immers stemmen naar Vlaanderen gebracht die hier anders nauwelijks tot helemaal niet zouden zijn gehoord.
Aanstaande vrijdag vangt het 15de festival aan met “Shirley Adams”, een film uit 2009 van de jonge Zuid-Afrikaan Oliver Hermanus. Bijzondere aandacht gaat dit jaar ook naar producties uit en over Congo. Zo staat de eerste Congolese langspeelfilm “La vie est belle” ook nog eens op het programma. Deze film uit 1987 van Benoit Lamy en Mweze Ngangura verbeeldt het verhaal van een arme boer die naar Kinshasa trekt om er zijn geluk als muzikant te vinden…
Meer informatie over het Afrika Filmfestival is te vinden op: www.afrikafilmfestival.be.
