Gisteren heb ik, samen met onze lijsttrekker Hermes Sanctorum, de jonge dynamische KMO Ecoworks in de bloemetjes gezet. Ecoworks illustreert immers heel goed hoe een groene economie werkt en tewerkstelling creëert. Niet alleen zijn de vier vennoten dag en nacht bezig, maar ze bezorgen nog een pak werk aan aannemers die samen met hen projecten uitvoeren.
Ik vind het van belang dat we in Vlaanderen een kader aanbieden om bedrijven als Ecoworks te ondersteunen. Ecoworks richt zich op het aanbieden van ecologisch en duurzaam verantwoorde alternatieven voor water-, milieu- en energiebeheer. Het bedrijf specialiseert zich in groendaken, groengevels en zwemvijvers. Ecoworks levert een positieve en innovatieve bijdrage aan een sociale groene economie, en bewijst nog maar eens dat verandering ‘for the better’ heel erg goed mogelijk is.
De verkeersveiligheid in mijn straat laat al lang te wensen over. Onder meer omdat het wegdek in een erbarmelijke staat verkeert. Zo zeer zelfs dat gisterenmiddag de straat dan uiteindelijk maar zelf is ingezakt: ‘kot in de weg’ van het busverkeer dat nu wordt omgeleid, en het wielerevenement dat voor vandaag, zondag, stond gepland. Tot schaamrood, hoop ik toch een beetje, van de regerende meerderheid in Leuven.
Want we schreeuwen dit probleem, vriendelijk en constructief, al jaren uit. Een beetje zoals wetenschappers als Peter Tom Jones (http://www.petertomjones.be/) al veel langer dan vandaag roepen dat de klimaatcrisis ernstig is. Net zoals de wetenschap al lang betuigt dat het klimaatvraagstuk omwille van zijn verregaande impact op andere wereldproblemen (voedsel, water, conflicten, migratie, economische en sociale stabiliteit) het belangrijkste vraagstuk van de 21ste eeuw zal worden, maar er vandaag niettemin politici zijn die, zoals onlangs nog de CD&V-politicus Jan Laurys tijdens een schooldebat in Landen, de opwarming van de aarde in twijfel trekken.
Gelukkig, dacht ik op dat ogenblik, zijn er mensen die, anders dan de gangbare politiek, het goede voorbeeld wél al geven. Ondernemers bijvoorbeeld die uitgaan van een zuivere probleemstelling, en op een creatieve manier inhoud geven aan oplossingen die goed zijn voor de economie én de draagkracht van mens en milieu. Ondernemers die de ambities van Groen! en een ecologische economie nu al een stuk realiseren, en alle hulp verdienen om, daar waar nodig, door overheden te worden ondersteund.
Zo gelooft de onderneming Ertzberg uit Leuven, aan wiens schoolwedstrijd mijn eigen kinderen vorig jaar nog met succes deelnamen, steevast in de mogelijkheid om échte duurzame ecowijken te bouwen. Wijken die ook Groen! onder de noemer ‘sociale ecowijken’ in haar programma bepleit om voor de toekomst te realiseren.
Het project ‘Tweewaters’ dat Ertzberg aan de Vaartkom in Leuven plant, is momenteel het grootste centrumstedelijke project in Vlaanderen. Op een terrein van 11ha zullen 1200 woonmogelijkheden gecreëerd worden, afgewisseld met groene ruimten en pleinen. Het is de bedoeling dat in de wijk een gezonde mix van mensen zal samenwonen. Hetgeen zich vertaalt in de inrichting van woningen voor gezinnen, alleenstaanden en senioren, maar ook in nieuwe woonvormen zoals een woning met een rechtstreekse toegang tot kantoor, een kangeroewoning en een kunstenaarswoning.
In het project wordt bewust gekozen voor het behoud van het cultureel erfgoed. Met name de molens van Orshoven en de graansilo’s zullen geïntegreerd worden, en zullen zo de hele wijk een eigen karakter geven. De wijk zal voor 100% op decentraal opgewekte groene energie draaien, en zo zelfs een deel van de stad Leuven van energie kunnen voorzien. Hiermee wordt ‘Tweewaters’ CO2-negatief en zal de wijk een positief effect hebben op het klimaat. Wagens zullen worden afgeleid naar een ondergrondse garage, want de wijk zal ook voor 100% autovrij zijn.
Wie in de toekomstige wijk ‘Tweewaters’ zal wonen, zal er naar de lagere school kunnen gaan en genieten van een lokaal handelssysteem dat gericht is op de dagdagelijkse noden van de bewoners. En via een systeem van mede-eigendom zullen sommige commerciële ruimten voorbehouden kunnen worden voor diensten als een strijkatelier of een buurtwerking. Wie in de toekomstige wijk ‘Tweewaters’ zal wonen, zal tijd winnen, minder gehaast door het leven kunnen gaan, goed zijn voor het milieu en dat alles zonder te moeten inleveren aan comfort.
Of hoe problemen creatief voorkomen en aanpakken, duizend keer beter is dan ‘kotten in de weg’ nadien eindeloos te moeten dichten.
Velen kennen het gevoel van zielsveel om iemand te geven, en toch niet van die persoon te kunnen houden. En even zo velen kennen wellicht het verhaal van Epimedes die zei: “alle Kretenzers liegen altijd”. Waarmee Epimedes, zelf Kretenzer zijnde, open liet of hij de waarheid überhaupt wel spreken kon? Situaties die ingaan tegen ons gevoel voor logica, zijn deel van het leven. Het zijn paradoxen: tegenstrijdige situaties die we moeten trachten op te lossen willen we zielenrust vinden en/of daadwerkelijk voortgang boeken.
Het is ondertussen helemaal duidelijk dat, willen we de opwarming van de aarde nog berperken tot een maximum van 2,5°celsius ten opzichte van de pre-industriële temperatuur, in de Westerse landen een daling van ongeveer 90% van broeikasgasuitstoot nodig is. Zoals het helemaal duidelijk is dat overheden een sleutelrol te spelen hebben in de bewerkstelliging van deze immense ambitieuze noodzakelijke doelstelling.
Maar daar stelt zich volgens Peter Tom Jones en Vicky De Meyere al een eerste paradox. Een ‘transitieparadox’. Want waar het duidelijk is dat overheden en politici trendbrekers zouden moeten zijn in de transitie naar een andersoortige economie, zien we dat ze ondanks heel veel lippendienst aan concepten als duurzame ontwikkeling, al vlug weer vervallen in een ‘business as usual-politiek’. Een politiek waarin het kortetermijndenken en particuliere belangen overheersen. Een politiek waarin het werken aan een alomvattende andere werkelijkheid, wel eens vaker wordt afgedaan als het werk van (Groen!e) marsmannetjes.
En dat alles is nog begrijpelijk ook. Want niets is zo moeilijk dan te veranderen, om overtuigd te worden van dat het anders kan, en dat ‘anders’ helemaal geen synoniem is van opgeven en loslaten. We hoeven immers helemaal niet aan levenskwaliteit in te boeten en allemaal weer in tenten te gaan wonen als we niet tekenen voor een verdere uitbouw van Vlaanderen als logistieke draaischijf van Europa.
Dat hoeft helemaal niet. Integendeel zelfs schrijven Jones en Demeyere: “het recente rapport van het Europees Vakverbond over de gevolgen van de klimaatwijzigingen voor de werkgelegenheid toont aan dat, tegen de karikaturen in, een stevig klimaatbeleid (40% reductie broeikasgasuitstoot tegen 2030 in de EU) kan samengaan met een heuse stijging van de werkgelegenheid (+1,5% t.o.v. een business as usual-scenario)”.
Het volledige artikel van Peter Tom Jones en Vicky De Meyere, De transitie naar een ecologische economie: barrières, valkuilen en uitwegen, verscheen in de Gids op maatschappelijk gebied, december 2008, pp.26-33 en kan terug gevonden worden op de website www.petertomjones.be.
Ik hou wel van sneeuw en koude. Of toch van de koude gezien vanuit mijn zetel. De koude achter het raam met warm gezelschap om me heen. Ik hou van de koude, en zou die voor geen geld ter wereld willen missen.
Het is dan ook belangrijk dat we niet vergeten dat de globale temperatuur van de planeet al sinds 1850 blijft stijgen, en dat de Aarde dus blijft opwarmen. Zo is het juist dat 2008 een stuk kouder was dan 2007, maar globaal blijft 2008 het tiende warmste jaar sinds het begin van de metingen. De gemiddelde temperatuur blijft stijgen, en zou tegen 2100 kunnen toenemen tot en met 6,4 graden.
Het is van belang om hierbij stil te staan, en ons goed te realiseren dat weer en klimaat niet hetzelfde zijn. Als het vandaag koud is, dan betekent dat niet dat de opwarming van de aarde gebroken is. Het weer van vandaag zegt niet veel over de evolutie van het weer op een langere termijn, zegt met andere woorden maar heel weinig tot niets over de evolutie van het klimaat.
Gisteren, op de nieuwjaarsreceptie van Groen! 2009, is herhaald dat we ook voor de klimatologische agenda onze menselijke verbeelding zullen moeten blijven aanspreken. Verbeelding, die sceptici zeker nog wel eens zullen herleiden tot waan-zin, maar die ik nog altijd reken tot het aantrekkelijkste en krachtigste van al wat mensen gegeven kan zijn.
Mensen met verbeelding hebben de wereld al veranderd, in ‘t klein en in ‘t groot ten goede beroerd, en zullen dat in de toekomst zeker blijven doen. Daarom: lang leve de (mensen met) verbeelding!
Op zaterdag 30 augustus om 11.00u organiseert het overleg van buurtcomités Kessel-Lo een grote fietsactie voor een ‘fietsveilig’ Kessel-Lo. De actie kadert in een bredere bekommernis van de comités van Kessel-Lo om de veiligheid en de leefbaarheid in de stad te optimaliseren, en daarin als burgers een duidelijke stem te kunnen hebben. Meer informatie over de actie kan teruggevonden worden op: http://buurtcomitekessello.blogspot.com/2008/08/overleggroep-buurtcomits-kessel-lo.html.
In 2012, het jaar waarin het Kyoto-verdrag afloopt, zal het twintig jaar geleden zijn dat Severn Suzuki, toen nog een kind, met haar toespraak in Rio de wereld even tot stilzwijgen bracht. Vandaag, daags na het aflopen van de jaarlijkse vergadering van de G8 in Japan, is haar oproep nog steeds actueel. Want hoewel het er soms op lijkt alsof de G8 het onderling eens lijken te geraken over de noodzaak van de halvering van de uitstoot van broeikasgassen tegen 2050, is maar de vraag of de ambities van Kyoto die op veel kortere termijn dienen te worden gerealiseerd, zullen worden gehaald. Onder meer de Verenigde Staten verbinden hun bereidheid tot het zetten van fundamentele stappen steeds meer aan het engagement van opkomende groeilanden als China en India. Om dan zo, uiteraard, voor de onherstelbare schade die aan de aarde werd toegebracht, de Zwarte Piet te kunnen doorspelen. Wij, ‘grote mensen’, zijn vaak zó voorspelbaar dat het niet is om trots op te zijn.
Met An Inconvenient Truth is het klimaat prominent op de politieke agenda geplaatst. Meer, met de verkiezingen in aantocht verdringen de partijen zich om de groene agenda te claimen. Met mijn collega Peter Tom Jones (2e plaats Senaat GROEN!) kan ik alleen maar hopen dat de ‘klimaathype’ 10 juni zal overleven.
Want de uitdaging is enorm. De Belgische C02- uitstoot moet tijdens de komende 45 jaar met 90% naar beneden willen we de levenskwaliteit van de huidige en toekomstige generaties blijven garanderen.
Het goede nieuws is wel dat de aanpak van de klimaatwijzigingen geen verhaal is waarbij we moeten ‘inleveren’. Het gaat niet, zoals toch vaak verkeerdelijk wordt aangenomen en in de schoenen van GROEN! wordt geschoven, over de afbouw van de economie en de werkgelegenheid. Integendeel, biedt de uitdaging van een doorgedreven bestrijding van de klimaatproblemen kansen op een nieuwe economie die groeikansen geeft aan de levenskwaliteit en werkzekerheid van mensen.
In Duitsland zijn er nu al 1,5 miljoen banen in de ecologische sector of 3, 8 procent van alle jobs. Daardoor is de ecosector vandaag in Duitsland al belangrijker dan de automobielsector. Maar ook voor deze laatste sector zijn volgens klimaatambassadeur Serge De Gheldere de innovatieve mogelijkheden legio. Toyota investeert volop in de ontwikkeling van wagens waarvan de gemiddelde uitstoot per km ver beneden het gemiddelde ligt van 170 g C02/km. En het kan volgens De Gheldere nog beter: de 100% electrische Tesla Roadster krijgt tegen 2009 een opvolger in de Tesla Whitestar, een gezinswagen voor 5 personen. De vraag is volgens Serge De Gheldere waar de grote autoconstructeurs als Ford, Opel, Mercedes met hun jarenlange ervaring en expertise nog op wachten?
Serge De Gheldere, zaakvoerder van Futurproof/ed, volgde een opleiding bij Al Gore en schuimt nu het land af om andere ondernemers en burgers te sensibiliseren voor de ernst van de problemen en de mogelijkheid om nu te handelen. Daarom had ik de eer om gisteren, 18 februari 2007, in aanwezigheid van enkele GROENe prominenten, de ecotech-award Vlaams-Brabant te overhandigen aan deze voor onze contreien waardige vervanger van Al Gore himself.
Ik vind het van belang dat we in Vlaanderen een kader aanbieden om bedrijven als Ecoworks te ondersteunen. Ecoworks richt zich op het aanbieden van ecologisch en duurzaam verantwoorde alternatieven voor water-, milieu- en energiebeheer. Het bedrijf specialiseert zich in groendaken, groengevels en zwemvijvers. Ecoworks levert een positieve en innovatieve bijdrage aan een sociale groene economie, en bewijst nog maar eens dat verandering ‘for the better’ heel erg goed mogelijk is.
Gelukkig, dacht ik op dat ogenblik, zijn er mensen die, anders dan de gangbare politiek, het goede voorbeeld wél al geven. Ondernemers bijvoorbeeld die uitgaan van een zuivere probleemstelling, en op een creatieve manier inhoud geven aan oplossingen die goed zijn voor de economie én de draagkracht van mens en milieu. Ondernemers die de ambities van Groen! en een ecologische economie nu al een stuk realiseren, en alle hulp verdienen om, daar waar nodig, door overheden te worden ondersteund.
Ik hou wel van sneeuw en koude. Of toch van de koude gezien vanuit mijn zetel. De koude achter het raam met warm gezelschap om me heen. Ik hou van de koude, en zou die voor geen geld ter wereld willen missen.
