Roos en Groen

Copyright Lieve Snellings

Soms denk ik aan een vroegere generatie van vrouwen en mannen die minder geluk hadden dan ik zelf. Ik denk dan aan hen voor wie een leven in eerlijkheid met zichzelf (en dus ook met de omgeving) moeilijk tot onmogelijk was. Wat een geluk, denk ik dan, dat ik van het hier en nu ben. Hier in Vlaanderen en in het jaar 2007 waar nu gelukkig mogelijk is wat nog maar twintig jaar geleden helemaal ondenkbaar was.

Het doet me goed om te weten dat de partij waarvoor ik koos grote en immense bijdragen heeft geleverd aan de emancipatie van de holebigemeenschap. Marianne Vergeyle, eertijds kabinetchef van Magda Aelvoet, heeft zich helemaal gegeven om het holebihuwelijk mogelijk te maken. Terwijl Kristien Grauwels als parlementslid bij de eersten was om de notie van het ‘zorgouderschap’ te introduceren.

Helaas had GROEN! geen vertegenwoordigers in het parlement tijdens de (bijna) voorbije legislatuur. Dat wil echter niet zeggen dat GROEN! zich onbetuigd liet in het debat over de holebiadoptie. Integendeel, verenigden we ons aan de basis om op een niet aflatende wijze druk uit te oefenen op de volksvertegenwoordigers van andere partijen. Voor GROEN! was opnieuw geen moeite te veel om doorleefde nuanceringen aan te brengen in het debat, daar waar ingeroepen ‘experts’ als Gaby Stroeken en Roger Pauly (ver)oordeelden op grond van onbekendheid en dus ook onbemindheid.

Maar het kwam goed. Op grond van de wet van 20 juni 2006 zijn de juridische situaties van vele kinderen die opgroeien bij twee mama’s inmiddels gereguleerd of zijn ze in volle proces om gereguleerd te worden.

Toch blijven ook nu nog een aantal kinderen in de kou staan. De wetgeving voorziet bijvoorbeeld nog niet in een juridische omkadering voor kinderen die geboren zijn bij twee mama’s, maar die hun ouders uit de echt zagen scheiden vóór de wet op de openstelling van adoptie voor holebi’s. Vemits één van de criteria die de wet voorschrijft luidt dat de adopterende ouders minstens 3 jaar permanent en affectief dienen samen te wonen, blijven de kinderen van uit de echt gescheiden meemoeders zonder juridische zekerheden achter. Het spreekt dan ook voor zich dat GROEN! hiervoor een onmiddellijke oplossing wil zoeken.

Zoals GROEN! trouwens ook helemaal wil gaan voor een regeling die de rechtspositie regelt van kinderen die opgroeien in hersamengestelde gezinnen, ongeacht of het over heterogezinnen dan wel holebigezinnen gaat. Want wat met de kinderen die opgroeien en groot worden met een ouder die niet hun biologische ouder is, maar die door de omstandigheden niet door de zorgouder kunnen worden geadopteerd? Misschien is het tijd om het voorstel van Kristien Grauwels terug vanonder het stof te halen…?

Morgen, 12 mei, gaat GROEN! (in het gezelschap van de ijsbeer!) voor ROOS en stapt de partij, net als alle vorige jaren, mee op in de Belgian Lesbian and Gay Pride ( http://www.blgp.be ). Om samen te klinken op de verworvenheden voor de holebigemeenschap, maar ook om een stem te verheffen voor al hetgeen ons nog te doen staat. Blijkt immers uit recente studies in middelbare scholen (KUL) dat toch nog 23,5% van de meisjes en maar liefst 43,5% van de jongens negatief staat tegenover gelijke rechten voor holebi’s.

Louis Neefs en de groenste show

Regelmatig werd ik vroeger, op zondagochtend, wakker met ‘Liliane, dit wordt een zondag’. Het was mijn vader die dan met de vreugde van de enige vrije ochtend van de week mijn moeder, Liliane genaamd, uit de veren maande. Louis Neefs veroverde de harten van mijn ouders met dat ene liedje ‘Liliane’.

Toen Klaas Delrue, zanger van Yevgueni!, collega van Vredeseilanden en ook actief in GROEN!, op een innemende wijze een eigen interpretatie bracht van “Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is”, was dat voor mij dan ook een meer dan betekenisvol moment van verbondenheid met het verleden.

maandag 14 mei 2007 kan u om 20.00u zelf een optreden van Klaas, Tom Helsen en Kloot Per W bijwonen in de Blauwe Kater, Hallegang 1 te Leuven. Zij luisteren de gesprekken op die onder meer Tom Jones en ikzelf zullen hebben met Luckas Vander Taelen.

Allen heel hartelijk welkom!

“Wir haben es nicht gewusst”

Deze ochtend stelde een leerling van het Damiaaninstituut te Aarschot me de vraag of GROEN! niet bang is om in de nabije toekomst ‘niet meer nodig te zullen zijn’. Daarop heb ik geantwoord dat ik niet bang ben, want dat de ecologie dé ideologie van de 21ste eeuw zal zijn. Want als het al niet het mededogen is met de 80% mensen op aarde die het met slechts 20% van de aardse goederen moeten stellen, dan zullen de biofysische begrenzingen van onze moeder aarde, voorwaarde tot eenieders bestaan, ons allemaal en zonder onderscheid wel dwingen tot ingrijpende andere consumptie en productiepatronen.

Punt is van nu en met onmiddellijke ingang geen gras meer te laten groeien over wat we vandaag wel degelijk en met wetenschappelijke zekerheid weten: het moet anders. “Wir haben es nicht gewusst” zal geen excuus kunnen vormen voor de miljoenen slachtoffers die ten gevolge van de klimaatwijzigingen wereldwijd zullen vallen als we de weg die we nu gaan hardnekkig blijven verder zetten.

GROEN! pleit voor een pact dat het klimaatprobleem, veel meer dus dan een temperatuurstijging , in de kiemen smoort. We pleiten voor een raamkader van afspraken tussen burgers, sociale partners en overheden, om een georganiseerde stap in de richting van een ecologische wereld te zetten. Helemaal zoals in de periode na Wereldoorlog II een kader van sociale zekerheid werd uitgebouwd waardoor ook de democratisering van het onderwijs plaats kon vinden, en we uiteindelijk op korte tijd voor veel meer mensen welvaart konden garanderen.

Voor GROEN! is het ook geen kwestie van deze of gene de schuld en dus ook de verantwoordelijkheid voor oplossingen te geven. Wij zijn niet tegen de boeren, zoals we ook niet tegen ondernemers zijn. Integendeel: GROEN! gaat, helemaal volgens de ecologische ideologie, voor een inclusieve wereld die verschillen verzoent met het oog op betere syntheses. Als GROEN! kicken we niet om in de portefeuilles van de mensen te tasten, om zo slechts één groep te laten opdraaien voor de fouten die we als gehele gemeenschap van mensen in het verleden maakten en nog steeds maken. Als GROEN! zijn we overtuigd dat we het allemaal samen moeten doen.

GROEN! pleit dan ook voor een klimaatregering, een regering die de coördinatie van de realisatie van het klimaatpact aankan en ernstig neemt. Een regering waarvan de inzet, anders dan in het verleden, de langere termijn niet schuwt. Een regering die de problemen bij naam durft noemen, en ze aldus ook kan remediëren.

Het is dan ook meer dan ooit nodig dat GROEN! terug vertegenwoordigers heeft in het federale parlement. De belangrijkste taak van die vertegenwoordiging is ervoor te zorgen dat nu wél wordt aangepakt wat vandaag iedereen beweert te zullen gaan doen, maar waarvoor tijdens de voorbije legislatuur blijkbaar geen tijd en geld was. Geen woorden, zoals een andere leerling vanochtend in het debat stelde, maar daden. Dat is wat de wereld nodig heeft, dat is wat de mensen verwachten van beleidsmakers, en dat is ook waar GROEN!, indien de partij daartoe de kans krijgt, heus over wil waken.

In de kieskring Leuven hebben we 35.000 stemmen nodig om een vertegenwoordiger naar de Kamer te kunnen sturen. Graag daarom een uitnodiging om zoveel mogelijk mensen warm te maken voor een meer dan zinvol bestede stem aan GROEN!

De kikker in het water

Voor één keer deed ik waar ik me anders mateloos aan erger, vertelde een buurvrouw van het vermoorde meisje Annick Van Uytsel vanmorgen in de krant het Nieuwsblad: “ik zapte gisterenavond van kanaal naar kanaal, om toch maar niets te missen”. En ik begrijp deze moeder, samen met wellicht alle moeders van dit land. Dit kan toch niet waar zijn, weerom. Wie aan onze kinderen raakt, raakt aan de motor van ons bestaan en de essentie van ons zijn. Het is voor onze kinderen dat we het allemaal doen of laten.

Het zijn mijn drie kleine spruiten die me voortbewegen en wegen doen inslaan waar ik misschien eerder aan twijfelde. Het zijn mijn kinderen, en alle andere kinderen van de wereld, die mijn engagement voor een veilige, leefbare en houdbare wereld uitleggen. Het is mijn kommer om hun voortdurende welzijn die me doet getuigen en vragen om – tegen wil en dank soms bijna als een eigentijdse missionaris – aan de alarmbel te trekken: zo kan het toch niet verder, lieve mensen!

De aarde staat op springen, en we doen maar rustig voort. We zijn de kikker in het water dat langzaam opwarmt en de kikker tenslotte doodt. Het is immers al een wetenschappelijk onomstootbaar feit dat de aarde opwarmt ten gevolge van menselijke activiteit. De gevaarlijke grens van 2°C opwarming ten opzichte van het jaar 1800 zal in de loop van deze eeuw wellicht nog overschreden worden. Tenzij we vandaag de moed hebben om radicaal te kiezen om “anders te gaan leven” en we er aldus in slagen om de mondiale broeikasgasuitstoot met minstens 80 procent te doen dalen tegen 2050.

En kunnen we dat maken? Ja, dat kunnen we maken. Dat is het nu net het bijna cynische aan het hele verhaal. We hebben de middelen, want het verstand, om hier en nu te kiezen voor een ecologische economie. We kunnen vermijden dat steeds meer kinderen ten gevolge van temperatuurstijgingen zullen geconfronteerd worden met watertekort, ziekten als malaria en honger.

Op het risico af van als ‘regelnevers’ door het leven te moeten gaan, kunnen beleidsmakers bedrijven die kiezen voor de best beschikbare technologie belonen. Een toekomstgericht beleid kan ervoor opteren om de registratierechten die elke burger bij de aankoop van een woning betaalt, terug te geven op voorwaarde dat het geld gebruikt wordt voor het energiezuinig maken van de aangekochte woning. We kunnen massaal kiezen voor meer en beter openbaar vervoer en tenminste propere wagens.

Ik geloof in de maakbaarheid van de wereld, en wil hierom mijn steentjes bijdragen: na mij liever geen Lodewijkse “déluge” (zondvloed), maar de toekomst van mijn kinderen.

Een tocht door het donker

De wereld stort ineen als er iets mis loopt met je kinderen. De laatste dagen heb ik al veel gedacht aan wat de ouders van het verdwenen meisje uit Kaggevinne, Annick Van Uytsel, nu moeten doorstaan. Mijn moederhart heeft er al een paar keer bijna van stilgestaan. Want er zijn geen woorden voor, zeker geen politieke. Als er wat fout loopt met je kinderen, wordt de tocht donker en daarmee ook alle mooie verhalen die je voor de wereld over had.

In haar memorandum met aanbevelingen voor de toekomstige federale regering vraagt de kinderorganisatie Child Focus, het centrum voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen, meer financiële middelen voor haar werking en een toegenomen aandacht voor de omkadering van slachtoffers. Het spreekt voor zich dat alles in het werk moet gesteld worden om Child Focus, misschien wel een enig licht in de duisternis, alles te geven om de strijd van grootste machteloosheid tóch aan te gaan.

Geen doekje voor het bloeden

In het Nieuwsblad van 29 april stelt ‘burgervader’ Louis Tobback dat men ter gelegenheid van 1 mei het in welvaartslanden kan hebben over ecologie, terwijl het elders een echte strijddag blijft. Met deze uitspraak geeft Louis Tobback duidelijk aan dat ‘ecologie’ voor hem een luxethema is naast vele andere, en onderscheidt hij zich meteen duidelijk van de visie van GROEN!

Voor GROEN! is ecologie immers geen ene puntje meer op het actief, integendeel: het is de hele nieuwe politieke kijk op de toekomstige en globale maatschappelijke realiteit.

De ecologie zoekt niet naar doekjes voor het bloeden van moeder aarde, maar gaat op zoek naar de oorzakelijke mechanismen die verantwoordelijk zijn voor de huidige onmiskenbare klimaatveranderingen en de toenemende kloof tussen arm en rijk.

Gegeven die oorzaken terug te vinden zijn in onze huidige wijze van produceren en consumeren, vraagt de ecologie om een economie die het welzijn van de mens en het milieu als uitgangspunt én finaliteit erkent. De ecologische economie is van nature solidair en rechtvaardig, want schikt de belangen van het grote kapitaal onder aan het mondiale welzijn van mensen en hun leefomgeving.

Omdat armoede en klimaatproblemen geen grenzen kennen, gelooft de ecologie in de noodzaak van een wereldwijde alliantie van burgers, bedrijven, overheden, wetenschappers en maatschappelijke organisaties om de keerzijdes van onze welvaartsrun fundamenteel bij te sturen.

Voor GROEN! is ecologie dan ook zeker geen luxethema, maar een politieke visie die een wereldwijde verankering zoekt en een strijd, ook in Vlaanderen, meer dan waard is.

Meer over ecologie en klimaatproblemen komt u te weten op de klimaatavond van woensdag 2 mei te Kessel-Lo. Om 20.00u kan u Peter Tom Jones (2e plaats senaat GROEN!), Heidi Vanheusden (4e plaats kamer kieskring Leuven GROEN!) en mezelf (1ste opvolger kamer kieskring Leuven), allemaal woonachtig in Kessel-Lo, in de Jeugdherberg Blauwput, Martelarenlaan 11 A aan het woord horen. Allemaal van harte WELKOM!

Niemand heeft God ooit gezien

En toch: dagelijks worden mensen geofferd in zijn of zelfs haar naam. God als voorwendsel, als ultieme rechtvaardiging voor discriminatie die met geen mensenwet te bestrijden zou zijn.

Ik begrijp helemaal niet hoe het mogelijk is dat bisschop Léonard met zijn recente uitspraken over holebi’s straffeloos kan aanzetten tot onverdraagzaamheid en haat. De rechten van holebi’s zijn, zo las ik vanmorgen nog in de krant ‘de Morgen’, immers nog zo pril dat men ze nauwelijks als verworven kan beschouwen.

Ik snap wel dat mensen zich door uitspraken als die van bisschop Léonard aangemoedigd weten om God de rug toe te keren. Net zoals de vader van de Joodse Aliyha Strauss in het boek van Jennie Vanlerberghe, van Antwerpen naar Jeruzalem, die in 1945 zei: “voor mij is er geen God meer”.

Ik hoop maar dat bisschop Léonard beseft dat uitsluiting leidt tot geweld waarvoor tenslotte geen God als alibi meer nodig is. Helemaal zoals waar is in het verhaal van de Palestijn Omar, eveneens te lezen in het boek van Vanlerberghe. Omar zegt: “men denkt dat het geloof terroristen creëert, maar het is de onrechtvaardigheid die mensen inspireert, het feit van elke dag opnieuw diep, heel diep gekwetst en vernederd te worden”.

Het boek van Jennie Vanlerberghe, uitgegeven in 2006 bij Globe, wordt geïllustreerd met foto’s van Lieve Snellings. Haar foto’s zijn samengebracht in de tentoonstelling ”Hoe kan je dan zwijgen”. Deze tentoonstelling is nog tot 27 april 2007 te bewonderen in de Universiteitsbibliotheek van Leuven.  Meer informatie is ook terug te vinden op http://snellings.telenet.be/womeninblackleuven . Interessant in verband met onverdraagzaamheid en holebi’s is zeker de website van het Mikpunt Team: http://www.mikpunt175.be .

.

Groene minister voor klimaat!

De Standaard stelt de vraag aan haar online lezers of Groen! terug in de regering mag met een klimaatminister. Je hebt daar ongetwijfeld een mening over die je kan laten gelden. Breng dus zeker je stem uit.

http://www.standaard.be/Meningen/Polls/detail.aspx?poll=4384

De tijd van gokken, is voorbij.

Het overkomt ons allemaal wel eens. We worden allemaal van tijd tot tijd geconfronteerd met waarheden die we liever hadden ontkend of uit de weg waren gegaan. Maar zoals al geweten: de waarheid heeft altijd het laatste woord, ook al komt ze niet goed uit.

Dat is ook wat Al Gore met zijn film ‘An Inconvenient Truth’ wil zeggen: de tijd dat we met het klimaat konden gokken, is definitief voorbij. Als we de toekomst van de wereld willen veiligstellen, moeten we nu handelen, en wel op een doortastende en structurele wijze.

Vrijdagavond 30 maart 2007 om 19.45u nodigt GROEN!Leuven u uit op de filmvoorstelling van ‘An Inconvenient Truth’ in de voormalige Studio 1, Brabaçonnestraat 25, 3000 Leuven. U kan een zitje reserveren door in te schrijven via het emailadres stad.leuven@groen.be met mededeling ‘inschrijving film an inconvenient truth’. De inkom bedraagt 3 Euro.

Misschien zien we elkaar op 30 maart.

Kunst voor Palestina

Terwijl de media bol staan van de berichtgeving over het begrotingsconclaaf van onze federale regering, sta ik stil bij een E-mailberichtje van mijn vriendin Jessica. Enkele jaren geleden trok ze naar Palestina om er gedurende zes maanden ‘Arabisch’ te gaan studeren. Maar al gauw verloor ze haar hart en vandaag stampt ze in Palestina de eerste ‘cirkusschool’ mee uit de grond. Vandaag schrijft ze “realiseert ze onze droom van altijd: via kunst en creatieve expressie mensen een stem en een mogelijke weg uit lijden en verdrukking geven”. Ik ben zo blij met wat Jessica doet. Voor de kinderen in Palestina uiteraard, maar ook voor de sceptici in de ontwikkelingsgebonden samenwerking die cultuur tot een ‘luxegoed’ verheffen, een voorrecht met andere woorden voor diegenen die al alles hebben.

Zaterdag 24 maart worden op het Ladeuzeplein in Leuven om 13.00u 400 stoelen te koop aangeboden die onder handen zijn genomen door kleine en grote kunstenaars uit de Leuvense regio. De opbrengst van deze stoelen gaat integraal naar de cirkusschool van Jessica. Iedereen is uiteraard van harte welkom.

http://users.skynet.be/101kunststoelen1circusschool

Nog op 24 maart toeren de Leuvense holebi’s van Leuven naar Aarschot over Tienen. Meer informatie hierover vind je op de website van de lesbiennevereniging Labyrint vzw.

 http://www.labyrint-vzw.be