‘Boetekleed’

Een van de heerlijkere dingen in dit leven vind ik nog altijd op de bank kruipen met een kussen en een dekentje, en dan maar film kijken. Afgelopen regenachtig weekend haalde ik zo de film ‘Fremde Haut’ nog eens uit de kast, en ontleende ik ‘Atonement’.

‘Atonement’ is een film uit 2007 van Joe Wright, gebaseerd op het boek ‘Boetekleed’ van Ian McEwan. Centraal in de film staan verraad en de vernietigende macht van lasterlijke beschuldigingen. Liefde en levens worden erdoor verwoest, niet in het minst ook het leven van de manipulerende aanklaagster zelf. Naarmate de jaren verlopen, groeit immers haar besef van wat kon geweest zijn mocht ze in haar hysterie de grote liefde van haar zus niet onschuldig aan de schandpaal hebben genageld. Ze leeft verder in het besef dat ze de feitelijkheid verkrachtte, en zoekt eenzaam naar vergeving. Vergeefs, want door haar eigen toedoen zijn de enige mensen die haar pijn écht hadden kunnen verzachten uit haar leven verdwenen.

Anders, maar even ontroerend en met een zelfde verscheurend hard plot als ‘Atonement’ is de al enkele jaren oudere film ‘Fremde Haut’. In deze film uit 2005 van Angelina Maccarone vragen een vrouw en een man uit Iran politiek asiel aan in Duitsland. Hij om politieke redenen, zij omdat ze lesbisch is. Wanneer de man vreest naar Iran te zullen worden teruggestuurd, berooft hij zich van het leven. Niet in staat om de ware reden van haar asielaanvraag onder woorden te brengen, neemt de vrouw de identiteit van de overleden man aan. ‘Hij/zij’ verwerft een tijdelijke verblijfvergunning, vindt werk en wordt verliefd op een vrouw die ‘hem’ ook wel ziet zitten. De liefde doet alle maskers adembenemend mooi afvallen, maar ook in deze film blijft een gedroomd romantisch ‘happy end’ uit. Het asielbeleid laat zich immers van zijn meest meedogenloze kant zien, en dat maakt de film ook tot een must voor al wie zich bezig houdt met politiek en/of internationale samenwerking.