Dubbelleven

Hij was een getalenteerd en veelzijdig man, succesvol, want intelligent en bovendien heel juist gevoelig. Soms ook kleine jongen die halfdronken vragen kon of ‘hij toch echt niet blijven slapen kon’ en daarmee het bed zó inpalmde dat ik zelf maar op de sofa kroop. Hij hield van ‘ma liberté’ (George Moustaki) en ‘la double vie de Véronique’, van lekker koken en de harde juridische stiel, maar vooral ook van ons, al zou dat in het échte leven wellicht nooit met zoveel woorden zijn geschreven.

“Liefste vrienden, … ik weet dat jullie nog van alles van me verwachtten. Ik wou het jullie ook nog geven. Maar vandaag kan ik niet meer. Het kost me te veel moeite, het kost me te veel pijn. Ik zie vandaag te weinig voor mezelf, te weinig mooie dingen om voort te doen. Vergeef me, ik kan het niet meer aan. Misschien was het wel mogelijk om weer iets op te bouwen. Misschien was er nog een toekomst. Maar het kost me te veel. Het kost me te veel pijn, te veel energie om te blijven wachten. Ik kan jullie veel te weinig geven, ik krijg vandaag veel te weinig terug. Wees niet treurig, wees dankbaar. Denk aan het mooie dat ik jullie gegegeven heb. Weet dat ik heel veel van jullie gehouden heb en dat ik erg dankbaar ben voor de liefde die ik van jullie gekregen heb. Herinner me met het mooie, niet met het pijnlijke… .”

In november 2001 vertrok Bart voor goed. Hij beroofde zichzelf van het leven. En natuurlijk was het moeilijk om geen pijn te voelen, en is het, bovenop het blijvende gemis van een zielsverwant, bij tijden nog steeds moeilijk om te geloven dat alleen een onomkeerbare dood voor hem ‘bevrijding’ kon betekenen. Zoals heel veel mensen die achterblijven bijna zeker zijn dat als ze een ‘ander leven’ op een schoteltje hadden kunnen aanbieden, de dood niet zou gewonnen hebben.

Ik geloof niet dat Bart levensmoe was. Hij was alleen de pijn zat en zijn, mijn en ons onvermogen om er een plaats aan te geven. Net zoals Anita dat vóór hem was, en Christel, Frans en Pieter dat na hem waren. Want ze zijn toch al met velen, en krijgen voor mij alsmaar meer ook echte namen. Elke dag sterven in ons land een handvol mensen door zelfdoding. Elke week ook slaat een leerling de hand aan zichzelf. Daarmee staat België op de dertiende plaats op de wereldwijde suïcideranking en behoort ons land bij de koplopers in Europa.

Het is dan ook heel goed dat door Minister van Welzijn, Steven Van Ackere (CD&V) meer wordt geïnvesteerd in zelfmoordpreventie, in de eerste plaats ook via scholen. Maar er is natuurlijk veel meer nodig dan sensibiliseren. Als maatschappij moeten we, denk ik, met veel meer durf en voorbij alle vormelijkheid ook terug zoeken om authentieker te mogen en dus te kunnen ‘zijn’. Want het treft me toch als ik Van Ackere met goede initiatieven naar buiten zie komen, maar tegelijkertijd vaststel dat zijn partij op het gebied van bijvoorbeeld holebi-thema’s altijd mist laat bestaan over de terechtheid van de vragen. Nochtans is het een feit dat net holebi-jongeren, veel meer nog dan andere jongeren, het risico lopen om de binding met het omringende leven te verliezen en bijgevolg keuzes maken waarop geen mens meer kan terugkomen.

 

In mooie en liefdevolle herinnering aan Bart: het ‘Van den Budenmayer Concerto 1798′ van Zbigniew Preisner uit de film ‘La double vie de Véronique’ van Krysztof Kieslowski.

In geval van nood, kan u altijd terecht op het crisisnummer 02 649 95 55 van de zelfmoordlijn.