Windeieren

Het is toch bijzonder hoe mensen zich steeds maar weer geroepen voelen om te oordelen en te veroordelen. En het liefst nog met de oren toe, want uiteraard: elke genuanceerdheid dreigt zelfingenomen overtuigingen aan diggelen te slaan.

Toen ik gisterenavond de open brief van Minister Kathleen Van Brempt (SP-A) las over de noodzaak van haar Tolero-campagne (De Morgen 18 april 2008), was de herkenning groot. Want ook wij werden ‘bezworen’ toen we ons enkele jaren geleden inzetten voor de holebi-adoptie door verwijzingen naar Sodom en Gomorra, twee bijbelse steden die door God werden verwoest vanwege de morele verdorvenheid van de inwoners. En meteen werd er ook aan toegevoegd “dat we ons beter zouden hoeden voor de verantwoording die we zouden dienen af te leggen aan de hemelpoort bij Sint-Pieter”.

De strijd is niet gestreden, zoals Kathleen Van Brempt stelt, zelfs al zou men denken van wel. Als het op holebi’s aankomt, zijn vele mensen er nog als de kippen bij om windeieren te leggen: holebi’s zijn promiscue en niet uit op warme, liefdevolle en duurzame relaties. Of zoals de door de ‘Actie voor het Gezin’ gelanceerde briefschrijfactie ter attentie van Van Brempt laat verstaan: holebi’s promoten vrije seks en zijn dus verantwoordelijk voor de verspreiding van HIV.

De ‘Actie voor het Gezin’, een met CD&V gelieerde organisatie, stelt verder ook voor om dialoog met de holebi’s na te streven teneinde de verdraagzaamheid jegens hen te vergroten. Maar met haar eigen stereotyperingen werkt de organisatie de polarisatie zodanig in de hand dat elke dialoog al op voorhand een verloren zaak dreigt te worden. Want zeg nu zelf: welke mens zou het nog aan durven (of willen) om te spreken als zij of hij al bij voorbaat werd gereduceerd tot een bundeltje immoraliteit en onverantwoordelijkheid?