Want daar in Amsterdam…

rijden de meeste mensen op fietsen en nemen ze ook meestal de tram, merkt mijn oudste dochter op. En met mij voelt ze zich helemaal thuis in deze stad van voor mij ‘vogelvrij’ toch diep verbonden zijn. Met enkele bijzondere mensen die mijn ziel beroerden en met monumenten die waken over de koestering van ‘mateloos verlangen’.

In het hart van Amsterdam bezoek ik samen met mijn kinderen het huis van Anne Frank en praten we al picknickend na op één van de drie driehoeken van het homomonument. Dat kwam er in de jaren tachtig van de twintigste eeuw om de onderdrukking van lesbische vrouwen en homoseksuele mannen tijdens de tweede wereldoorlog te herinneren.

Als zij opgepakt werden, kregen homoseksuele mannen en lesbische vrouwen, net als de Joden, een merkteken. Voor homoseksuele mannen was dit een roze driehoek die ze linksboven op de jas en op de rechterbroekspijp moesten dragen. Lesbische vrouwen werden gezien als politieke gevangenen of als asocialen en kregen daarom een rode of zwarte driehoek opgespeld.

Recent onderzoek maakt duidelijk dat de verdraagzaamheid tegenover homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders taant, in Vlaanderen net als in de ons omringende landen. De ‘f*uck holebi’s en hetero’s-ik ben tolero’-campagne van SP-A-minister Kathleen Van Brempt verdient dan ook alle ondersteuning.

Net als ieder ander broodnodig initiatief dat weg leidt uit een steeds groter wordende ’me, myself and I’ -way of life waar vanzelfsprekend niemand ooit echt beter van zal worden.

Voor meer info over de tolero-campagne, kijk op pagina http://www.gelijkekansen.be/nieuws.html. Voor het vervolg van het liedje, luister naar http://www.bvz.speedxs.nl/Kris_De_Bruyne_-_Amsterdam.mp3