Met een job, drie kleine kinderen en een politieke campagne, is het niet eenvoudig om nog eens onderuit te zakken voor snel bewegende beelden. Maar gisterenavond heb ik toch nog eens tijd gehad om naar de televisie te kijken.Echt ontspannend was het echter niet. Want ‘mijnheer de president’, Yves Leterme, trok tijdens het kopstukkendebat van leer met een onomwonden rechtse agenda: te weinig gevangenissen, te veel vreemdelingen en de Groen!en natuurlijk als karikaturen van slecht bestuur.
Mocht ik Yves Leterme tegenkomen op de markt, dan zou ik wellicht besluiten om het gesprek niet verder te zetten. Ik heb immers een hekel aan sloganesk denken en ongefundeerde uitspraken. Ik krijg de kriebels van mensen die anderen neer sabelen met verdachtmakingen waartegen ze zich niet kunnen verdedigen, simpelweg omdat ze niet aanwezig zijn.
En dan de pretentie waarmee Yves Leterme voet bij stuk hield rond kernenergie. Tsjernobyl was ook veilig, maar de boel ontplofte wél. Bovendien, mijnheer Leterme wist heel goed waarom hij niet zijn eigen streek, maar wel de Antwerpse Kempen, opzadelde met vuile kernafval van ‘maar’ een voetbalveld groot en 7 meter dikte. Doen we er de komende jaren nog ‘maar’ een 1/2 meter bij, Ieper zal er weinig last van hebben. Mol en Dessel, pal in mijn geboortestreek, des te meer.
Ik vind de houding van Yves Leterme echt erg. Te meer omdat hij ook mensen vertegenwoordigt waarvan ik weet dat ze de retoriek van Leterme niet delen. Ik ken ‘Tsjeeven’ die niet willen kiezen voor nog meer vervuiling en die de moed hebben om een lans te breken voor echte solidariteit met iedereen die uit de boot valt.
Aan al die mensen zou ik zeggen: kom bij Groen! en vervoeg de club van de ecologisten. We hebben niet alleen goede ideeën zoals Leterme zich ook nog liet ontvallen, we zijn bovendien allemaal mensen met de voeten in de aarde van het leven. We zijn wetenschappers en denkers, maar ook journalisten, advocaten, leraren, dokters, verplegers, projectmanagers en moeders die soms wel vijf zaken tegelijk combineren. We weten zeker ook van aanpakken, en zullen dat de komende decennia met hart en ziel bewijzen.
PS Met Annemie Neyts was ik blij om Phara De Aguirre terug te zien na de beproevingen die ze moest doorstaan. Heel attent van Annemie Neyts om dit heel erg goede nieuws toch ook nog eens in de verf te zetten. Het raakt me. Zoals ook de verhalen van Jan Mertens, Groen! boegbeeld, me telkens weer ‘pakken’: http://janmertens.blogspot.com/.
