De winter van Filip

Terwijl Boudewijn De Groot me gisterenavond meenam naar mijn tienerkamer in Oud-Turnhout, las ik op teletekst dat nu ook het Vlaams Belang een ‘aparte minister’ wil. Het Vlaams Belang dat, zo sprak de voorman, eigenlijk het ‘Blok’ gebleven is, wil een ‘Minister van Vlaamse Identiteit’.

Maar wat is onze ‘Vlaamse Identiteit’? Valt die dan samen met de betrachtingen en de inspiraties van het Vlaams Belang? Het stoot me mateloos tegen de borst dat het Vlaams Belang de ‘Vlaamse Identiteit’ nog maar durft claimen.

Er zijn talrijke Vlamingen die niet kiezen voor de donkerte van de haat en de onverdraagzaamheid, voor de winter van Filip. Er zijn talrijke Vlamingen die zich bewust zijn van het potentiële conflict tussen de globalisering en de behoefte van kleinere leefgemeenschappen om te zoeken naar wat hen onderscheidt, maar die geweld toch niet als oplossing zien.

Groen! gelooft in de noodzaak om op een positieve wijze om te gaan met diversiteit. We gaan ervan uit dat de multiculturele samenleving een feit is, en nog meer van onze realiteit zal worden. In heel scherpe tegenstelling tot het Vlaams Belang geloven wij echter dat we moeten evolueren naar een inter-culturele samenleving: een samenleving die bindtekens plaatst tussen de verschillende culturele ‘identiteiten’.

Om een interculturele dialoog mogelijk te maken, is een goede zelfkennis en een duidelijk beeld op de eigen ‘identiteit’ noodzakelijk. In deze wereld is het belangrijk om voeling te hebben met de eigen historie en wortels, als voorwaarde om de relatie aan te gaan met de rest van de wereld. Net zoals het belangrijk is om stevig in je schoenen te staan, wil je kunnen genieten van evenwicht in vriendschappen en liefdes.

Culturele heterogeniteit houdt veel mogelijkheden voor de toekomstige wereld in. Als maximale mobiliteit van en contact tussen mensen kan gegarandeerd worden, is verscheidenheid een positief gegeven. Door dialoog zijn mensen in staat kennis te verwerven over andere culturen, het verschil te overbruggen en puttend uit de culturele rijkdom van de andere, tot verandering, vernieuwing en ontwikkeling te komen.

Dat heeft de geschiedenis ook al meermaals bewezen. Of wie denkt u dat de cijfers waarmee de wereld dagelijks werkt, tot bij ons bracht?

Drie kanseliers

 

Een lid van Groen! vroeg me ooit of ik het soort politica zou zijn dat overal voetnoten bij plaatst? Op dat moment was ik een beetje met verstomming geslagen, bleef het antwoord schuldig en vroeg me af waardoor die vraag geïnspireerd werd?

Inmiddels weet ik beter. Want ja, ik zou het zelf inderdaad moeilijk hebben om te doen zoals Johan Van de Lanotte onlangs deed. Ik zou het lastig hebben om wetenschappelijke gegevens in verband met de uitstoot van broeikasgassen zo te manipuleren dat ze tot middelen verworden om verkiezingsdoelen te heiligen. (zie ook: http://www.petertomjones.be/content/view/98/1/ ).

Als historica leerde ik om de waarheid zo getrouw mogelijk te achterhalen. Als mens vind ik het belangrijk om zo trouw mogelijk te blijven aan de waarheid, en verkies ik ook altijd de waarheid, zelfs al is ze pijnlijk, te vernemen.

Welke van de drie kanseliers -Van de Lanotte, Leterme of Verhofstadt- het morgen tot premier van ons land zal schoppen, interesseert me vandaag minder. Als moeder van drie jonge kinderen en als politica die haar maatschappelijke verantwoordelijkheid wil nemen, ben ik wél vragende partij om met man, vrouw en macht te zoeken naar de best mogelijke manieren om de gevaarlijke grens van 2°C opwarming van de aarde te voorkomen.

Met deze immense uitdaging voor ogen, ben ik er alvast van overtuigd dat mensen ‘blaaskes wijs maken’, niet de weg is die we moeten gaan. ‘De mensen’ waar in de politiek zo vaak en graag naar verwezen wordt, zijn overigens niet dom en kunnen, geloof ik, een eerlijk en gefundeerd beleid zeker en vast wel aan.

De tranen van Bruno

Als mensen van de basis waartoe ik mezelf nog steeds reken, is het een hele klus om met beroepspolitici de dialoog aan te gaan. Maar het heeft ook zeker voordelen om nog niet helemaal vergroeid te zijn met de gangbare politieke cultuur. Het heeft iets om je bij momenten ook nog in de rol van toehoorder te kunnen wentelen, en stil te staan bij de mechanismen die toon zetten in de ontwikkeling van politieke debatten.

Zo zag ik Bruno Tobback mijn collega’s Peter Lombaert en Peter Tom Jones klappen geven, terwijl hij zich in de confrontatie met mij dan weer in een slachtofferrol wentelde. GROEN! vertelde hij afgelopen dinsdag aan de leerlingen van het H.Hartinstituut te Heverlee, had hem in de voorbije weken toch wel te hard aangepakt.

Achteraf dacht ik dat dit het spel is dat ik ook zie bij mijn zoon van vijf en zijn beste vriendjes. Als er moet gewonnen worden (en dat gebeurt geregeld in die jongensbende), kan ik er prat op gaan dat er voor hen twee manieren zijn om het gelijk aan hun kant te krijgen. Ofwel deelt de ene de andere een klap uit, ofwel begint er eentje zo hard te wenen dat ik geneigd ben om op ongenuanceerde wijze de anderen te verongelijken.

Zelf hou ik uiteraard niet van klappen, maar nog veel minder van slachtoffergedrag. Ik win ook graag, maar liefst op grond van een inhoud waar ik op een eerlijke wijze achter kan staan en me mee kan identificeren. Ik heb het moeilijk om met een krokodillentraan de aandacht te trekken. Zoals ik het moeilijk heb om de ander aan te vallen als ik eigenlijk weet dat ik zijn of haar opinie deel.

Ik begrijp trouwens ook echt niet waarom Bruno Tobback altijd in de loopgraven zit als het erop aankomt zich te positioneren in relatie tot GROEN! Naast het feit dat we fundamenteel verschillen, delen we immers ook heel wat positief gelijk.

Uit de resultaten van de verkiezingen in het H.Hartinstituut te Heverlee blijkt bovendien dat Bruno Tobback de winnaar kan zijn, zonder de kansen van GROEN! te hypothekeren. Na een stemming door de leerlingen haalde SP.A-Spirit immers 38,9% van de stemmen voor de Kamer(29,5% voor de Senaat), maar dat stond niet in de weg dat GROEN! met 12,5% ook een vertegenwoordiger naar de Kamer (16,5% voor de Senaat) zou mogen sturen.

Gezien de uitdagingen waarvoor de wereld staat, geloof ik dat het erg belangrijk is dat elke kieskring tenminste één GROENe vertegenwoordiger naar het parlement kan zien doorstromen. Als het op de realisatie aankomt van de klimaatplannen die nu alle partijen beweren in huis te hebben, is het immers van enorm belang dat er waakhonden zijn in het parlement die de anderen kunnen intomen en aanmoedigen waar nodig.

Voor de kieskring Leuven betekent dit dat we de recent voorspelde peiling van 10,2% van de stemmen in de kieskring Leuven ook echt moeten proberen te halen. Gezien het beperkt aantal te verdelen zetels, ligt de kiesdrempel in Leuven immers hoger dan elders.

Klimaatambassadeur Serge De Gheldere

Met An Inconvenient Truth is het klimaat prominent op de politieke agenda geplaatst. Meer, met de verkiezingen in aantocht verdringen de partijen zich om de groene agenda te claimen. Met mijn collega Peter Tom Jones (2e plaats Senaat GROEN!) kan ik alleen maar hopen dat de ‘klimaathype’ 10 juni zal overleven.

Want de uitdaging is enorm. De Belgische C02- uitstoot moet tijdens de komende 45 jaar met 90% naar beneden willen we de levenskwaliteit van de huidige en toekomstige generaties blijven garanderen.

Het goede nieuws is wel dat de aanpak van de klimaatwijzigingen geen verhaal is waarbij we moeten ‘inleveren’. Het gaat niet, zoals toch vaak verkeerdelijk wordt aangenomen en in de schoenen van GROEN! wordt geschoven,  over de afbouw van de economie en de werkgelegenheid. Integendeel, biedt de uitdaging van een doorgedreven bestrijding van de klimaatproblemen kansen op een nieuwe economie die groeikansen geeft aan de levenskwaliteit en werkzekerheid van mensen.

In Duitsland zijn er nu al 1,5 miljoen banen in de ecologische sector of 3, 8 procent van alle jobs. Daardoor is de ecosector vandaag in Duitsland al belangrijker dan de automobielsector.  Maar ook voor deze laatste sector zijn volgens klimaatambassadeur Serge De Gheldere de innovatieve mogelijkheden legio. Toyota investeert volop in de ontwikkeling van wagens waarvan de gemiddelde uitstoot per km ver beneden het gemiddelde ligt van 170 g C02/km. En het kan volgens De Gheldere nog beter: de 100% electrische Tesla Roadster krijgt tegen 2009 een opvolger in de Tesla Whitestar, een gezinswagen voor 5 personen. De vraag is volgens Serge De Gheldere waar de grote autoconstructeurs als Ford, Opel, Mercedes met hun jarenlange ervaring en expertise nog op wachten?

Serge De Gheldere, zaakvoerder van Futurproof/ed, volgde een opleiding bij Al Gore en schuimt nu het land af om andere ondernemers en burgers te sensibiliseren voor de ernst van de problemen en de mogelijkheid om nu te handelen. Daarom had ik de eer om gisteren, 18 februari 2007, in aanwezigheid van enkele GROENe prominenten,  de ecotech-award Vlaams-Brabant te overhandigen aan deze voor onze contreien waardige vervanger van Al Gore himself.

Verba volant, foto’s manent

Copyright Lieve Snellings

Wanneer je op de Lesbian en Gay Pride rondloopt, schrijft Lieve Snellings me vandaag, dan is er altijd een lach in je hart. Spijtig dan ook dat er dit jaar minder volk rondliep dan anders. Er is natuurlijk de laatste jaren heel wat geregeld ter bevordering van de Belgische holebi’s. Maar wereldwijd worden holebi’s vaak nog op schrijnende wijzen gediscrimineerd. Met Lieve Snellings hoop ik dat er de volgende keer opnieuw nog meer volk op de Pride aanwezig zal zijn. GROEN! was alleszins van de partij, zoals beloofd en zoals ook te zien in de fotoreportage ( http://snellings.telenet.be/lgbt_pride_Brussel2007.htm ) die Lieve over de Pride van 12 mei 2007 maakte.

Copyright Lieve Snellings

Roos en Groen

Copyright Lieve Snellings

Soms denk ik aan een vroegere generatie van vrouwen en mannen die minder geluk hadden dan ik zelf. Ik denk dan aan hen voor wie een leven in eerlijkheid met zichzelf (en dus ook met de omgeving) moeilijk tot onmogelijk was. Wat een geluk, denk ik dan, dat ik van het hier en nu ben. Hier in Vlaanderen en in het jaar 2007 waar nu gelukkig mogelijk is wat nog maar twintig jaar geleden helemaal ondenkbaar was.

Het doet me goed om te weten dat de partij waarvoor ik koos grote en immense bijdragen heeft geleverd aan de emancipatie van de holebigemeenschap. Marianne Vergeyle, eertijds kabinetchef van Magda Aelvoet, heeft zich helemaal gegeven om het holebihuwelijk mogelijk te maken. Terwijl Kristien Grauwels als parlementslid bij de eersten was om de notie van het ‘zorgouderschap’ te introduceren.

Helaas had GROEN! geen vertegenwoordigers in het parlement tijdens de (bijna) voorbije legislatuur. Dat wil echter niet zeggen dat GROEN! zich onbetuigd liet in het debat over de holebiadoptie. Integendeel, verenigden we ons aan de basis om op een niet aflatende wijze druk uit te oefenen op de volksvertegenwoordigers van andere partijen. Voor GROEN! was opnieuw geen moeite te veel om doorleefde nuanceringen aan te brengen in het debat, daar waar ingeroepen ‘experts’ als Gaby Stroeken en Roger Pauly (ver)oordeelden op grond van onbekendheid en dus ook onbemindheid.

Maar het kwam goed. Op grond van de wet van 20 juni 2006 zijn de juridische situaties van vele kinderen die opgroeien bij twee mama’s inmiddels gereguleerd of zijn ze in volle proces om gereguleerd te worden.

Toch blijven ook nu nog een aantal kinderen in de kou staan. De wetgeving voorziet bijvoorbeeld nog niet in een juridische omkadering voor kinderen die geboren zijn bij twee mama’s, maar die hun ouders uit de echt zagen scheiden vóór de wet op de openstelling van adoptie voor holebi’s. Vemits één van de criteria die de wet voorschrijft luidt dat de adopterende ouders minstens 3 jaar permanent en affectief dienen samen te wonen, blijven de kinderen van uit de echt gescheiden meemoeders zonder juridische zekerheden achter. Het spreekt dan ook voor zich dat GROEN! hiervoor een onmiddellijke oplossing wil zoeken.

Zoals GROEN! trouwens ook helemaal wil gaan voor een regeling die de rechtspositie regelt van kinderen die opgroeien in hersamengestelde gezinnen, ongeacht of het over heterogezinnen dan wel holebigezinnen gaat. Want wat met de kinderen die opgroeien en groot worden met een ouder die niet hun biologische ouder is, maar die door de omstandigheden niet door de zorgouder kunnen worden geadopteerd? Misschien is het tijd om het voorstel van Kristien Grauwels terug vanonder het stof te halen…?

Morgen, 12 mei, gaat GROEN! (in het gezelschap van de ijsbeer!) voor ROOS en stapt de partij, net als alle vorige jaren, mee op in de Belgian Lesbian and Gay Pride ( http://www.blgp.be ). Om samen te klinken op de verworvenheden voor de holebigemeenschap, maar ook om een stem te verheffen voor al hetgeen ons nog te doen staat. Blijkt immers uit recente studies in middelbare scholen (KUL) dat toch nog 23,5% van de meisjes en maar liefst 43,5% van de jongens negatief staat tegenover gelijke rechten voor holebi’s.

Louis Neefs en de groenste show

Regelmatig werd ik vroeger, op zondagochtend, wakker met ‘Liliane, dit wordt een zondag’. Het was mijn vader die dan met de vreugde van de enige vrije ochtend van de week mijn moeder, Liliane genaamd, uit de veren maande. Louis Neefs veroverde de harten van mijn ouders met dat ene liedje ‘Liliane’.

Toen Klaas Delrue, zanger van Yevgueni!, collega van Vredeseilanden en ook actief in GROEN!, op een innemende wijze een eigen interpretatie bracht van “Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is”, was dat voor mij dan ook een meer dan betekenisvol moment van verbondenheid met het verleden.

maandag 14 mei 2007 kan u om 20.00u zelf een optreden van Klaas, Tom Helsen en Kloot Per W bijwonen in de Blauwe Kater, Hallegang 1 te Leuven. Zij luisteren de gesprekken op die onder meer Tom Jones en ikzelf zullen hebben met Luckas Vander Taelen.

Allen heel hartelijk welkom!

“Wir haben es nicht gewusst”

Deze ochtend stelde een leerling van het Damiaaninstituut te Aarschot me de vraag of GROEN! niet bang is om in de nabije toekomst ‘niet meer nodig te zullen zijn’. Daarop heb ik geantwoord dat ik niet bang ben, want dat de ecologie dé ideologie van de 21ste eeuw zal zijn. Want als het al niet het mededogen is met de 80% mensen op aarde die het met slechts 20% van de aardse goederen moeten stellen, dan zullen de biofysische begrenzingen van onze moeder aarde, voorwaarde tot eenieders bestaan, ons allemaal en zonder onderscheid wel dwingen tot ingrijpende andere consumptie en productiepatronen.

Punt is van nu en met onmiddellijke ingang geen gras meer te laten groeien over wat we vandaag wel degelijk en met wetenschappelijke zekerheid weten: het moet anders. “Wir haben es nicht gewusst” zal geen excuus kunnen vormen voor de miljoenen slachtoffers die ten gevolge van de klimaatwijzigingen wereldwijd zullen vallen als we de weg die we nu gaan hardnekkig blijven verder zetten.

GROEN! pleit voor een pact dat het klimaatprobleem, veel meer dus dan een temperatuurstijging , in de kiemen smoort. We pleiten voor een raamkader van afspraken tussen burgers, sociale partners en overheden, om een georganiseerde stap in de richting van een ecologische wereld te zetten. Helemaal zoals in de periode na Wereldoorlog II een kader van sociale zekerheid werd uitgebouwd waardoor ook de democratisering van het onderwijs plaats kon vinden, en we uiteindelijk op korte tijd voor veel meer mensen welvaart konden garanderen.

Voor GROEN! is het ook geen kwestie van deze of gene de schuld en dus ook de verantwoordelijkheid voor oplossingen te geven. Wij zijn niet tegen de boeren, zoals we ook niet tegen ondernemers zijn. Integendeel: GROEN! gaat, helemaal volgens de ecologische ideologie, voor een inclusieve wereld die verschillen verzoent met het oog op betere syntheses. Als GROEN! kicken we niet om in de portefeuilles van de mensen te tasten, om zo slechts één groep te laten opdraaien voor de fouten die we als gehele gemeenschap van mensen in het verleden maakten en nog steeds maken. Als GROEN! zijn we overtuigd dat we het allemaal samen moeten doen.

GROEN! pleit dan ook voor een klimaatregering, een regering die de coördinatie van de realisatie van het klimaatpact aankan en ernstig neemt. Een regering waarvan de inzet, anders dan in het verleden, de langere termijn niet schuwt. Een regering die de problemen bij naam durft noemen, en ze aldus ook kan remediëren.

Het is dan ook meer dan ooit nodig dat GROEN! terug vertegenwoordigers heeft in het federale parlement. De belangrijkste taak van die vertegenwoordiging is ervoor te zorgen dat nu wél wordt aangepakt wat vandaag iedereen beweert te zullen gaan doen, maar waarvoor tijdens de voorbije legislatuur blijkbaar geen tijd en geld was. Geen woorden, zoals een andere leerling vanochtend in het debat stelde, maar daden. Dat is wat de wereld nodig heeft, dat is wat de mensen verwachten van beleidsmakers, en dat is ook waar GROEN!, indien de partij daartoe de kans krijgt, heus over wil waken.

In de kieskring Leuven hebben we 35.000 stemmen nodig om een vertegenwoordiger naar de Kamer te kunnen sturen. Graag daarom een uitnodiging om zoveel mogelijk mensen warm te maken voor een meer dan zinvol bestede stem aan GROEN!

De kikker in het water

Voor één keer deed ik waar ik me anders mateloos aan erger, vertelde een buurvrouw van het vermoorde meisje Annick Van Uytsel vanmorgen in de krant het Nieuwsblad: “ik zapte gisterenavond van kanaal naar kanaal, om toch maar niets te missen”. En ik begrijp deze moeder, samen met wellicht alle moeders van dit land. Dit kan toch niet waar zijn, weerom. Wie aan onze kinderen raakt, raakt aan de motor van ons bestaan en de essentie van ons zijn. Het is voor onze kinderen dat we het allemaal doen of laten.

Het zijn mijn drie kleine spruiten die me voortbewegen en wegen doen inslaan waar ik misschien eerder aan twijfelde. Het zijn mijn kinderen, en alle andere kinderen van de wereld, die mijn engagement voor een veilige, leefbare en houdbare wereld uitleggen. Het is mijn kommer om hun voortdurende welzijn die me doet getuigen en vragen om – tegen wil en dank soms bijna als een eigentijdse missionaris – aan de alarmbel te trekken: zo kan het toch niet verder, lieve mensen!

De aarde staat op springen, en we doen maar rustig voort. We zijn de kikker in het water dat langzaam opwarmt en de kikker tenslotte doodt. Het is immers al een wetenschappelijk onomstootbaar feit dat de aarde opwarmt ten gevolge van menselijke activiteit. De gevaarlijke grens van 2°C opwarming ten opzichte van het jaar 1800 zal in de loop van deze eeuw wellicht nog overschreden worden. Tenzij we vandaag de moed hebben om radicaal te kiezen om “anders te gaan leven” en we er aldus in slagen om de mondiale broeikasgasuitstoot met minstens 80 procent te doen dalen tegen 2050.

En kunnen we dat maken? Ja, dat kunnen we maken. Dat is het nu net het bijna cynische aan het hele verhaal. We hebben de middelen, want het verstand, om hier en nu te kiezen voor een ecologische economie. We kunnen vermijden dat steeds meer kinderen ten gevolge van temperatuurstijgingen zullen geconfronteerd worden met watertekort, ziekten als malaria en honger.

Op het risico af van als ‘regelnevers’ door het leven te moeten gaan, kunnen beleidsmakers bedrijven die kiezen voor de best beschikbare technologie belonen. Een toekomstgericht beleid kan ervoor opteren om de registratierechten die elke burger bij de aankoop van een woning betaalt, terug te geven op voorwaarde dat het geld gebruikt wordt voor het energiezuinig maken van de aangekochte woning. We kunnen massaal kiezen voor meer en beter openbaar vervoer en tenminste propere wagens.

Ik geloof in de maakbaarheid van de wereld, en wil hierom mijn steentjes bijdragen: na mij liever geen Lodewijkse “déluge” (zondvloed), maar de toekomst van mijn kinderen.

Een tocht door het donker

De wereld stort ineen als er iets mis loopt met je kinderen. De laatste dagen heb ik al veel gedacht aan wat de ouders van het verdwenen meisje uit Kaggevinne, Annick Van Uytsel, nu moeten doorstaan. Mijn moederhart heeft er al een paar keer bijna van stilgestaan. Want er zijn geen woorden voor, zeker geen politieke. Als er wat fout loopt met je kinderen, wordt de tocht donker en daarmee ook alle mooie verhalen die je voor de wereld over had.

In haar memorandum met aanbevelingen voor de toekomstige federale regering vraagt de kinderorganisatie Child Focus, het centrum voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen, meer financiële middelen voor haar werking en een toegenomen aandacht voor de omkadering van slachtoffers. Het spreekt voor zich dat alles in het werk moet gesteld worden om Child Focus, misschien wel een enig licht in de duisternis, alles te geven om de strijd van grootste machteloosheid tóch aan te gaan.